۱۳۹۶ شنبه ۵ اسفند
شماره‌های پیشین:
شماره ۲۸۲۱ - ۱۳۹۵ چهارشنبه ۱۸ اسفند
رحيمي پس از 7سال دوباره رئيس شد
خانواده هندبال اميدوار به سامان‌گرفتن

شرق: علیرضا رحیمی بالاخره به فدراسیون هندبال برگشت. او که هفت سال پیش با قهر و ناراحتی این فدراسیون را ترک کرده بود، حاضر شد به‌ خاطر درخواست و اصرارهای ملی‌پوشان هم که شده، برگردد؛ ملی‌پوشانی که از دوران نوجوانی و جوانی روی آنها سرمایه‌گذاری کرد تا الان به تیمی بزرگ از لژیونرهای هندبال ایران در اروپا تبدیل شوند. این مدیر باسابقه اصفهانی در حالی از سال 72 اداره فدراسیون هندبال را به عهده داشت که سال 88 به یک‌باره تصمیم به استعفا گرفت. 
انتقاد تند علی سعیدلو، رئیس وقت سازمان سابق تربیت‌بدنی، از رحیمی در پی عملکرد ضعیف تیم ملی بزرگسالان در مسابقات قهرمانی آسیایی لبنان (عنوان هفتمی) آن قدر برای او ‌گران تمام شد که بلافاصله استعفا داد. 
انتخابات ریاست فدراسیون هندبال دیروز در شرایطی برگزار شد که تنها رقیب رحیمی، مرتضی حسن‌پور بود. فردی خارج از بدنه هندبال که سابقه مدیریت او در تربیت‌بدنی نیروی زمینی ارتش و باشگاه نیروی زمینی بوده است. البته به جز این دو نفر، 14 کاندیدای دیگر برای شرکت در انتخابات نام‌نویسی کرده بودند که یکی پس از دیگری، پیش از شروع رأی‌گیری انصراف خود را از حضور در این مجمع اعلام کردند. 
مدیرعامل سابق باشگاه سپاهان اصفهان، در نهایت توانست با کسب 34 رأی از 41 رأی مأخوذه، سکان هدایت فدراسیون هندبال را برای چهار سال آینده به دست بگیرد. حسن‌پور نیز صاحب هفت رأی شد! 
رحیمی بعد از ریاستش در فدراسیون هندبال گفت:‌ «بهترین تیم ملی تاریخ هندبال را درحال‌حاضر در اختیار داریم؛ البته اختلافاتی هم بوده است که باید جمع شود؛ حرمت‌ها باید رعایت شود. یک سرمربی خوب خارجی را خواهیم آورد؛ چراکه بهترین بازیکنان ما درحال‌حاضر لژیونر هستند و نیازمند یک مربی خوب خارجی. سعی می‌کنم از بهترین‌ها و متخصصان در فدراسیون استفاده کنم؛ شایسته‌سالاری در دستور کار ماست و دنبال باندبازی نیستیم».
هندبال به سراشیبی رفت
رحیمی در حالی 16 سال پیاپی رئیس فدراسیون هندبال بود که بدون شک او هم مثل سایر مدیران ورزشی نقاط ضعفی را در کارنامه کاری خود داشت. اما عملکرد او به گونه‌ای بود که محاسنش از معایبش به مراتب بیشتر بود؛ طوری که نظم و انضباط حرف اول را در مدیریت او می‌زد. 
هندبال ایران بعد از سال‌ها راه خود را پیدا کرده بود و وقت قدرت‌نمایی‌اش در آسیا رسیده بود. تیم‌های نوجوانان و جوانان با کسب عناوین قهرمانی و نایب‌قهرمانی آسیا و دو دوره حضور در رقابت‌های قهرمانی جهان، نسلی را ساخته بودند که همه را امیدوار کرده بود تا از سد آسیا عبور کنند و به میادین جهانی برسند. با رفتن رحیمی، اما رفته‌رفته روزهای ناآرام هندبالیست‌ها شروع شد و این امیدواری‌ها تنها به یک مدال نقره بازی‌های آسیایی 2010 گوانگجو ختم شد. مدالی که اگرچه رحیمی هیچ سهمی در خوشحالی به‌دست‌آمدن آن نداشت، اما بسیاری از اهالی این رشته آن را نتیجه سال‌ها مدیریت او می‌دانند. سازمان تربیت‌بدنی بعد از استعفای رحیمی، جلال کوزه‌گری، نایب‌رئیس وقت فدراسیون هندبال را به ‌عنوان سرپرست فدراسیون معرفی کرد. مدتی بعد انتخابات برگزار شد و او توانست به ریاست برسد. کوزه‌گری در شرایطی اداره فدراسیون هندبال را به دست گرفت که از همان روزهای آغازین با صف عظیمی از مخالفانش روبه‌رو شد، از ملی‌پوشان گرفته تا پیش‌کسوتان. 
هندبالیست‌ها به قدری با شیوه مدیریتی او زاویه داشتند که به‌صراحت وزارت ورزش را تهدید کردند در صورتی که او برکنار نشود از حضور در بازی‌های آسیایی 2014 اینچئون امتناع خواهند کرد. رفتن «بروت ماچک»، مربی اسلوانیایی‌تباری که ایران را نایب‌قهرمان بازی‌های آسیایی کرده بود، کافی بود تا خون ملی‌پوشان را به جوش بیاورد و به عملکرد کوزه‌گری معترض شوند. 
اگرچه تیم ملی هندبال با هدایت «کاستلو رافائل» اسپانیایی در آسیا سوم شد، اما انتقادهای زیادی به این مربی هم وجود داشت. همین موضوع موجب شد تا کوزه‌گری یک‌بار دیگر با ماچک وارد مذاکره شود و با بودجه خوبی که از دولت گرفته بود با او قرارداد ببندند. در ظاهر همه‌چیز خوب شده بود، اما در‌این‌میان باشگاه ثامن‌الحجج که حدود دو سال عنان هندبال ایران را در دست داشت، تغییرات را برنتافت. بازیکنان این تیم که همگی از اعضای تیم ملی بودند، حاضر به تمکین از فدراسیون نشدند و اعلام کردند تنها در صورتی به اردوی تیم ملی می‌روند که همچنان رافائل، سرمربی تیم ملی باشد. این اختلاف‌ها آن‌قدر بزرگ شد تا رئیس وقت فدراسیون هندبال با چراغ سبز وزارت ورزش استعفا داد و خسرو نصیری‌، دبیر او بر سر کار آمد. 
بازیکن‌سالاری اوج گرفت
بازیکن‌سالاری به قدری در هندبال اوج گرفته بود که ملی‌پوشان با نصیری نیز زاویه داشتند. 
تیم ملی هندبال ایران در زمان خسرو نصیری هم روی آرامش ندید. بازیکنان باشگاه ثامن‌الحجج سبزوار همچنان از حضور در اردوی تیم ملی امتناع ورزیدند، به همین دلیل تیم ملی هندبال بدون در‌اختیار‌داشتن بسیاری از بازیکنان کلیدی، در بازی‌های آسیایی 2014 اینچئون چهارم شد و نتوانست از عنوان نایب‌قهرمانی خود دفاع کند یا حداقل سوم شود. نصیری با وجود شرایط آشفته‌ای که می‌دید حاضر به عقب‌نشینی نشد؛ چون سودای ریاست در سر داشت از سرپرستی استعفا داد تا برای انتخابات کاندیدا شود. درحالی‌که تیم در آستانه اولین حضورش در مسابقات جهانی قرار داشت، سرانجام با رایزنی‌های وزارت ورزش بازیکنان یاغی هندبال ایران پذیرفتند به اردوهای تیم ملی بازگردند و نتیجه آن چیزی نبود جز عنوان بیست‌ویکمی. 
این بار مهدوی آمد
در بهمن‌ماه 93 بود که در مدت چهار سال، برای سومین بار انتخابات این فدراسیون پرحاشیه و بی‌سروسامان برگزار شد و ابوالحسن مهدوی به ریاست رسید. او که مدیرکلی تربیت‌بدنی کرمان، مدیرعاملی باشگاه مس کرمان و مربیگری تیم‎های ملی هندبال را در کارنامه دارد، نتوانست در این فدراسیون دوام بیاورد. او اواخر مردادماه سال جاری با ارسال نامه‌ای به گودرزی، وزیر وقت ورزش، به دلیل مشکلات جسمی و بیماری‌اش استعفای خود را از ریاست فدراسیون هندبال اعلام کرد و عباسعلی اکبری، سرپرست فدراسیون شد. 
البته مهدوی دست به حرکت جالبی زد و با وجود اینکه گفته بود به دلیل بیماری توانایی اداره فدراسیون را ندارد، در آخرین ساعات باقی‌مانده برای نام‌نویسی در انتخابات روز گذشته، در فدراسیون حاضر شد؛ اما مدارکش ناقص بود و همین امر باعث شد تا نامش در فهرست کاندیداهای نهایی نباشد. 
هندبال جان تازه می‌خواهد
هندبال در شرایطی هفت سال تمام را در سراشیبی به سر برده که حالا جان تازه می‌خواهد. مدیری که دیسیپلین خاص هندبالی داشته باشد و بتواند جلوی هرگونه بازیکن‌سالاری و بی‌برنامگی را بگیرد. شاید نیاز باشد رحیمی که به مدیری منضبط مشهور است، سخت‌گیرانه‌تر از قبل با اهالی این رشته برخورد کند تا بتواند این فدراسیون را از این آشفته‌حالی نجات دهد. مهم‌تر از همه اینکه هفت سال ناکامی پیاپی در این رشته باید مسئولان ارشد ورزش کشور را از خواب غفلت بیدار کرده باشد که از این به بعد با چه رویکردی عملکرد این فدراسیون را رصد کنند. 
در دو سال گذشته لیگ برتر با کیفیت خوبی برگزار نشده. پرداخت‌نشدن پول بازیکنان و انحلال تیم‌هایی با اسپانسرهای قوی کار را به جایی رسانده که ملی‌پوشان بازی‌کردن در لیگ‌های اروپایی را به داخلی ترجیح دهند و عنوان لژیونر را داشته باشند. تیم‌های هندبال پایه هم موفقیتی برای ایران به ارمغان نیاوردند. تیم ملی هندبال جوانان در مسابقات آسیایی ۲۰۱۶ اردن با کسب مقام هفتم از راهیابی به مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۱۷ جا ماند و تیم ملی نوجوانان نیز به دلیل آنچه مسائل امنیتی عنوان شد، از رفتن به مسابقات آسیایی بحرین باز ماند. بدتر از همه اوضاع نگران‌کننده تیم ملی بزرگسالان است که نه تیمی وجود دارد و نه مربی خارجی‌ای. عرفان اسماعیلاگیچ در خردادماه ۱۳۹۳ از میان چندین گزینه به‌عنوان آخرین سرمربی خارجی تیم ملی انتخاب شد. زمانی که او به ایران آمد، این تیم مسابقات مهمی مانند کسب سهمیه المپیک و مسابقات آسیایی را پیش‌رو داشت؛ اما پس از ناکامی در کسب سهمیه جام جهانی و راه‌نیافتن به المپیک، پس از حدود ۱۱ ماه تصمیم گرفت به صورت توافقی با فدراسیون ایران قطع همکاری کند. 

 


دیدگاه‌ها(۰)