۱۳۹۶ پنج شنبه ۳۰ شهريور
شماره‌های پیشین:
شماره ۱۳۹۶ - ۱۳۹۵ يکشنبه ۲۹ اسفند
ورزش و ایجاد نشاط در جامعه
امیر حاج‌رضایی.کارشناس و پیش‌کسوت ورزش

 تیم‌ملی فوتبال ایران در نوروز، دو بازی مهم در راه رسیدن به جام جهانی 2018 روسیه دارد. ایران که با 13 امتیاز در صدر گروه اول مقدماتی جام جهانی در منطقه آسیا قرار دارد، ابتدا سوم فروردین در یک بازی سخت میهمان قطر است. شاگردان کی‌روش پنج روز بعد، در یک بازی خانگی به مصاف چین می‌روند. نتیجه‌گرفتن در این دو بازی می‌تواند بلیت روسیه را زودتر از آنچه تصور می‌شود برای ایران رزرو کند.

برای شروع این مطلب باید جمله‌ای از ریوالدو، ستاره سال‌های نه‌چندان دور فوتبال برزیل، بیاورم. ریوالدو می‌گوید: «اینجا (آمریکای جنوبی) فوتبال متعلق به مردم گرسنه است. طبقات مرفه و ثروتمند امکانات زیادی دارند و می‌توانند با آنها خوش باشند، ولی وقتی تیمی از آمریکای جنوبی قهرمان می‌شود، تمام مردم قاره خوشحال می‌شوند». این ویژگی در جوامعی مانند آمریکای جنوبی، در شرایطی شکل گرفته که تفاوت‌های زیادی بین آنها وجود دارد، ولی وجه مشترکی که همه آنها را خوشحال می‌کند، همین موفقیت در حوزه ورزش و به‌صورت ویژه‌تر فوتبال است. باید بگویم ورزش و موفقیت‌های ورزشی ارتباط تنگاتنگی با ایجاد شور و نشاط در جامعه دارد؛ این موضوع در جوامع مختلف می‌تواند تأثیرگذار باشد، ولی ممکن است شدت آنها یکسان نباشد. وقتی صحبت از ایران می‌شود، باید نگاه ویژه‌تری داشت، زیرا مشکلات اقتصادی پابرجاست و آحاد مردم فشار زیادی را تحمل می‌کنند. حال طبیعی است که زیر این همه فشار، وقتی موفقیت ورزشی حاصل می‌شود، تأثیر شور و نشاط ناشی از آن بر مردم قابل‌لمس و کاملا چشمگیر باشد. اگر بخواهم مورد ملموس‌تری را بیان کنم، باید اشاره‌ای به همین پیروزی‌های تیم ملی فوتبال ایران، مقابل دیدارهای انتخابی جام جهانی، داشته باشم. ایران در بازی اول قطر را 2 بر صفر شکست داد. بعد از بازی، هر زمان که در مکان‌‌های عمومی حاضر شدم، دیدم هم مردم خوشحال‌اند و هم خانواده‌هایشان تحت‌تأثیر آن نشاط قرار گرفته‌اند. ممکن است این شور و نشاط زودگذر باشد، ولی همین‌که چند روزی بر جامعه حاکم می‌شود و تعدادی از زخم‌ها را التیام می‌دهد، باز ارزشمند است. طبیعی است که وقتی تعداد این موفقیت‌ها بیشتر شود، وجود نشاط بین مردم هم بیشتر می‌شود. اگر از بُعد فنی به بازی ایران و قطر نگاه کنیم، می‌بینیم که تیم‌ملی کشورمان بازی درخشانی نداشت، ولی وقتی می‌بینیم همین پیروزی مردم را خوشحال کرد، بالطبع از انتقاداتی که می‌تواند این شور و نشاط را از بین ببرد، پرهیز می‌کنیم.موضوعی که مثل روز روشن است، اینکه موفقیت ورزشکاران ایرانی در رقابت‌های بین‌المللی می‌تواند تأثیر بسزایی بر شادی جامعه داشته باشد؛ نمونه بارز آن، کشتی حسن یزدانی در بازی‌های المپیک 2016 ریو؛ جایی که مردم ایران را تا ساعت دو و سه بامداد بیدار نگه می‌دارد و بعد از فرط خوشحالی خواب را از چشم آنها می‌پراند. پرواضح است که هرچه میزان موفقیت ورزشکاران بیشتر باشد، تأثیر مثبت آن بر روحیه مردم و به‌وجودآمدن جو شاد در جامعه نیز بیشتر می‌شود. من با توجه به تخصص 60 ساله‌ای که در فوتبال دارم، می‌توانم ویژه‌تر درباره این موضوع حرف بزنم و بگویم که متأسفانه، برای رسیدن به «موفقیت باثبات» در این رشته، آن‌قدر که باید هزینه نکرده‌ایم. ما موفقیت‌هایی داشته‌ایم که اتفاقا باعث به‌وجودآمدن نشاط در جامعه هم شده، ولی بیشتر آنها شبیه جرقه و زودگذر بوده است؛ هم رفتن به جام جهانی 2006 و هم رفتن به جام جهانی 2014 حاصل جرقه بوده است. طبیعی است که مسئولان فدراسیون برای باثبات‌کردن موفقیت تیم‌ملی، که نتیجه‌اش باثبات‌کردن شادی مردم است، برنامه‌ریزی خوبی نداشته‌اند؛ اگر در این زمینه سرمایه‌گذاری و برنامه‌ریزی بیشتر و بهتری انجام شود، جامعه بانشاط‌تری خواهیم داشت.این موضوع البته فقط مختص کشور ما نیست؛ برای مثال، کشوری چون انگلیس هم الان نزدیک به نیم‌قرن است که فوتبالش هیچ موفقیتی، حتی در عرصه قاره‌ای هم، به‌دست نیاورده است. بااین‌حال جمع‌بندی این نوشته می‌تواند مشخص باشد: اگر قرار باشد در جامعه از طریق ورزش شور و نشاط ایجاد کنیم، باید همت کرده و بیش از پیش تلاش کنیم. در این زمینه هنوز خیلی کار داریم.


دیدگاه‌ها(۰)