۱۳۹۶ شنبه ۶ خرداد
شماره‌های پیشین:
شماره ۱۳۹۶ - ۱۳۹۵ يکشنبه ۲۹ اسفند
حسن یزدانی، پدیده طلایی ورزش در سال 1395:
مربیانم می‌گویند: فکر کن سرباز صفری

به اعتقاد بسیاری از کارشناسان ورزش، شیرین‌ترین مدال کاروان ایران را در المپیک ریو حسن یزدانی کسب کرد؛ جوان 21ساله جویباری که در فینال وزن 74 کیلوگرم کشتی آزاد در یک کشتی حماسی «انور گدویف» روس را مغلوب کرد و به 16 سال انتظار کشتی آزاد ایران پایان داد. یزدانی هم‌اکنون جوان‌ترین طلایی تاریخ المپیک ایران است و این امیدواری وجود دارد که با توجه به توانمندی این جوان جسور، در سال‌های آینده ویترینش پرمدال‌تر شود. او در گفت‌وگو با «شرق» تأکید می‌کند که این طلای تاریخی او را اشباع نخواهد کرد.

‌ در سال 95 به مهم‌ترین افتخار ورزشی یک ورزشکار دست پیدا کردی و به طلای المپیک رسیدی. قهرمان المپیک‌بودن چه حس و حالی دارد؟
قهرمان المپیک‌بودن ذوق‌وشوق خاص خودش را دارد، ولی به نظر خودم مهم‌تر از این شوق، حفظ قهرمانی در مسابقات آتی است. امیدوارم در مسابقات آینده‌ هم بتوانم خوش بدرخشم و مردم را شاد کنم.
‌ قبول داری المپیک ریو باعث شد تمام مردم ایران تو را بشناسند؟ شاید قبلا فقط برای جامعه کشتی و علاقه‌مندان به کشتی شناخته‌شده بودی.
بله، درست است. بعد از المپیک خیلی از مردم لطف کردند و برای استقبال و تبریک به فرودگاه و منزل ما آمدند. به‌هرحال قهرمانی باعث شد مورد توجه مردم و دوربین‌ها قرار بگیرم. مردم قهرمان‌هایشان را می‌شناسند، از آنها توقع دارند و آنها را الگو قرار می‌دهند. این موضوع مسئولیت مرا سنگین‌تر می‌کند.
‌از همان روزی که طلا گرفتی، بسیاری از کارشناسان تأکید کردند که نباید این طلا یزدانی را اشباع کند. چقدر در این مورد با تو صحبت شده است؟
درست می‌گویند. من باید فکر کنم اصلا این مدال را نگرفته‌ام و هدفم این باشد که مدال طلای المپیک بعدی را بگیرم. پس از قهرمانی، مربیانم مدام به من گفتند که باید فکر کنی هنوز یک سرباز صفر هستی، انگار نه انگار که قهرمان شده‌ای. ان‌شاءالله تمام فکروذکرم این خواهد بود که در مسابقات بعدی هم با توان کامل حاضر شوم.
‌به‌هرحال هنوز 22سالت هم نشده و می‌توانی با حفظ همین روند به یکی از بزرگان کشتی ایران تبدیل شوی. این موضوع را برای خودت هدف قرار داده‌ای؟
همه کشتی‌گیران دوست دارند یکی از بزرگان ورزش ایران شوند. من هم هدفم این است تا جایی که می‌توانم مدال‌های خوش‌رنگ بگیرم.
‌در ریو خیلی مقتدرانه کار کردی. چه مسیری طی شد تا با این آمادگی به المپیک رسیدی؟
چندین ماه تمرینات و اردوهای پرفشار داشتیم و با وجود رسول خادم به بهترین شکل آماده شدیم. آقای خادم مرتب به من می‌گفت: «حتما باید طلا بگیری. درست است حریفانت سرشناس هستند، اما آنها سن‌وسال‌دارند و تو جوانی. باید از این جوانی‌ات استفاده کنی و قهرمان شوی». خداراشکر توانستم نیمی از زحمات خانواده و مربیانم را جبران کنم.
‌ مشخص بود باور داشتی که قهرمان می‌شوی.
آقای خادم مربی بسیار باهوشی است؛ علاوه‌بر این یک روان‌شناس تمام‌عیار است. او مدام با بچه‌ها صحبت می‌کرد. ما با آرامش روی تشک می‌رفتیم. زمان مسابقه هم نکات خیلی خوبی آقای خادم و لایق به من می‌گفتند و همین موارد باعث می‌شد که باروحیه روی تشک حاضر شوم.
‌ خیلی‌ها منتظر فینال یزدانی- باروس بودند و به نظر می‌رسید خود را برای شکست‌دادن باروس آماده کرده بودی. اینکه همه نگاه‌ها به طلای باروس بود، کار تو را راحت نکرد؟
وقتی یک کشتی‌گیر قهرمان می‌شود، همه نگاه‌ها به اوست و همین موضوع برای او استرس ایجاد می‌کند. قبول دارم که این موضوع به سود من تمام شد. البته من خودم را برای فینال با باروس آماده کرده بودم، اما طوری شد که او به فینال نرسید.
‌ گزارش حماسی آقای کاظمی در رادیو هم خیلی مورد توجه مردم قرار گرفت و یکی از اتفاقات ماندگار سال 95 است. آن گزارش را گوش کردی؟
بله؛ چهار، پنج بار. خیلی برایم شیرین است. آقای کاظمی حرف دل مردم را زد.
‌ خیلی از کارشناسان کشتی آزاد را موفق‌ترین ورزش ایران در المپیک می‌دانند. ارزیابی‌ات از نتایج کل تیم در ریودوژانیرو چیست؟
نسبتا خوب بود. البته همه بچه‌ها لایق بودند مدال بگیرند، اما داوری و اتفاقات کشتی کمی به آنها لطمه زد.
‌در ریودوژانیرو مشخص شد کشتی آزاد خیلی خوب خودش را برای المپیک آماده کرده. کمی در این‌باره توضیح بدهید.
با اقداماتی که فدراسیون کشتی و مربیان انجام دادند، ما تمام تمرکزمان روی المپیک بود و یکی از دلایل موفقیت تیم کشتی آزاد همین بود.
‌ پس از المپیک درباره پاداش و جوایز خیلی صحبت شد. برخی کارشناسان از این صحبت‌ها ایراد گرفتند و گفتند نباید این‌قدر روی پاداش ورزشکاران مانور داد. نظر شما به‌عنوان قهرمان المپیک چیست؟
بله درست است. هیچ ورزشکاری نباید با هدف پاداش و سکه کار کند. اما سؤال من این است که ما در تاریخ‌مان مگر چند نفر قهرمان المپیک داریم؟ باید کاری کرد که این قهرمانان بدون دغدغه مالی تمام تمرکزشان روی ورزش‌شان باشد. شما نگاه کنید که مهندسان و پزشکان نخبه کشور چقدر درآمد دارند؟ یا درآمد برخی رشته‌ها به چه میزان است؟ اگر مقایسه‌ای شود، دیگر این‌قدر روی پاداش قهرمانان المپیک مانور نمی‌دهند.


دیدگاه‌ها(۰)