۱۳۹۶ جمعه ۶ مرداد
شماره‌های پیشین:
شماره ۱۳۹۶ - ۱۳۹۵ يکشنبه ۲۹ اسفند
الهه احمدی:
قطعا در المپیک بعدی مدال می‌گیریم

الهه احمدی، دومین بانوی ورزشکار کاروان کشورمان بود که بعد از کیمیا علیزاده بهترین نتیجه را در بازی‌های المپیک 2016 ریودوژانیرو به‌دست آورد. احمدی که چهار سال پیش در بازی‌های المپیک 2012 لندن با کسب عنوان ششمی تاریخ‌ساز شد، رفته بود تا مدالی را که در لندن جا گذاشت، در ریو بگیرد که این‌بار هم بخت با او یار نبود.
او با درخششی که در مسابقات پیش از المپیک و صدرنشینی‌ای در رده‌بندی فدراسیون جهانی تیراندازی داشت، همه را امیدوار کرده بود تا اولین مدال تاریخ ورزش زنان ایران در بزرگ‌ترین رویداد ورزشی دنیا به نام تیراندازی ثبت شود، اما سهم الهه در المپیک ریو هم باز عنوان ششمی بود؛ عنوانی البته ارزشمند که ثابت کرد اگر اهالی این رشته نیمی از امکانات رقبای خود را در اختیار ‌داشتند، الان مدال در مشت پرافتخارترین تیرانداز ایران بود. با وجود اینکه چندین ماه از المپیک ریو گذشته، اما الهه احمدی همچنان با آه‌وحسرت از مدالی که سال‌ها سودای آن را در سر می‌پروراند، می‌گوید: «ما واقعا به مدال المپیک نزدیک بودیم، اما متأسفانه محدودیت‌ها و نبود امکاناتی که مدت‌ها از آن گلایه می‌کردیم، در المپیک خودش را نشان داد و نگذاشت به مدال برسیم. تیراندازی رشته‌ای وابسته به تجهیزات و محیط ورزشی است. ما با دست خالی و هیچ، برای المپیک تمرین کردیم و به اینجا رسیدیم. نبود فشنگ و مهمات خیلی اذیتمان کرد. حریفان اروپایی ما بیش از آنکه تمرین کنند، مسابقه می‌دهند. آنها حداقل ماهی یک‌بار در یک مسابقه شرکت می‌کنند. این در حالی بود که تورنمنت‌های برون‌مرزی ما به دلیل نبود اعتبار، یکی پس از دیگری لغو شد».
احمدی از مسئولان ورزش می‌خواهد تا نگاه حرفه‌ای‌تری به ورزش تیراندازی داشته باشند: «بودجه و نیروی انسانی ما در ورزش با کشورهایی مثل آمریکا و چین قابل‌مقایسه نیست، اما از مسئولان می‌خواهم که سیستم مدیریتی این کشورهای پیشرفته را الگو قرار دهند تا به مدال المپیک برسیم. همان‌طور که منِ ورزشکار برای خودم باید یک الگو داشته باشم، سیستم مدیریتی کشور نیز باید الگو داشته باشد. ما قبل از المپیک 2012 لندن هم می‌دانستیم که می‌توانیم مدال بگیریم، اما هیچ حرکت جدی‌ای برای تیراندازان صورت نگرفت و المپیک ریو را هم راحت از دست دادیم. متأسفانه انتظارات جلوتر از امکانات و شرایط محیطی برای ما حرکت می‌کند. واقعیت این است که در یک ورزش انفرادی مثل تیراندازی که به ذهن و روان مربوط است، باید شرایط به گونه‌ای باشد که از غذاخوردن گرفته تا استراحت و تمرین، همه حرفه‌ای باشد تا ورزشکار به دور از هرگونه حاشیه‌ای تمرین کند».
قهرمان رقابت‌های فینال فینالیست‌های جهان امیدوار است طلسم بی‌مدالی بانوان تیرانداز ایران در المپیک 2020 شکسته شود: «قطعا ما در المپیک بعدی مدال خواهیم گرفت. همان‌طور که من این ذهنیت را در خودم به وجود آوردم که حتما مدال المپیک را می‌گیرم، بقیه ملی‌پوشان هم این هدف را ملکه ذهنشان کرده‌اند. من دو المپیک را پشت سر گذاشتم، چهار سال دیگر هم این مسیر را طی می‌کنم تا نه‌ فقط مدال المپیک توکیو، بلکه طلای این بازی‌ها را هم بگیرم. ما در این دوره برای اولین‌بار با پنج سهمیه در بازی‌های المپیک شرکت کردیم و توانستیم عنوان ششمی‌مان را حفظ کنیم. ضمن اینکه یک عنوان هشتمی هم به آن اضافه کردیم. ورزشکاران المپیکی از نظر استعداد در یک رده هستند، اما امکاناتی که در اختیار آنها قرار می‌گیرد، در یک سطح نیست. هرکس بهترین شرایط را داشت، مدال المپیک سهم اوست».


دیدگاه‌ها(۰)