۱۳۹۶ دوشنبه ۸ خرداد
شماره‌های پیشین:
شماره ۲۸۴۴ - ۱۳۹۶ پنج شنبه ۳۱ فروردين
نگاه امیر حاج‌رضایی به سوءاستفاده سیاسیون از ورزش
فوتبال برای عده‌ای راه رسیدن به شهرت است

سعید برآبادی: استفاده از فضاهای ورزشی و حضور در جمع هواداران مسابقات، برای طی‌کردن پله‌های ترقی سیاسی، موضوع تازه‌ای نیست، اما انتشار خبر احتمال حضورِ رئیس دولت دهم در جشن پیروزی تیم پرسپولیس؛ فارغ از رفتن یا نرفتن او به استادیوم آزادی، دوباره این بحث را به میان کاربران شبکه‌های اجتماعی کشانده است. در این گفت‌وگوی کوتاه، امیر حاج‌رضایی بدون اشاره مستقیم به حاشیه‌سازی اخیر این فرد، می‌گوید که فوتبال برای عده‌ای راه رسیدن به شهرت است.
 
 آیا می‌توان احتمال حضور رئیس دولت دهم در جشن پیروزی تیم پرسپولیس را یک نوع سوءاستفاده سیاسی از دنیای ورزش دانست؟ 
من سؤال شما را به نوع دیگری جواب می‌دهم چون مایل نیستم به این موضوع ورود پیدا کنم. در کتاب «فوتبال علیه دشمن»، سایمون کوپر می‌گوید که «فوتبال راه میانبری است برای رسیدن به قدرت». مصداق‌های جهانی از چنین استفاده‌ای هم فراوان هستند؛ برلوسکنی با موفقیت تیم میلان، قدرت سیاسی خودش را در جهان تقویت می‌کند. در جام جهانی 98، مصداق‌های فراوانی از این پدیده داریم؛ روزنامه لیبراسیون در آن زمان آماری گرفته بود که نشان می‌داد، اگر فرانسه قهرمانی جام را به خانه ببرد، شیراک در قدرت می‌ماند و اگر ژاپن پیروز میدان شود، ارزش پول این کشور افزایش خواهد داشت. 
 به عبارت دیگر، می‌خواهید بگویید که تأثیرگذاری فوتبال تا این حد زیاد است که سیاسیون در کل جهان به آن چشم دارند؟ 
نه‌فقط فوتبال، بلکه به‌طورکلی ورزش این‌چنین است، اما فوتبال از تأثیرگذاری بیشتری برخوردار است و شما می‌توانی تأثیر آن را نه‌فقط در دنیای سیاست، بلکه در حوزه اقتصادی هم ببینید. چنین دیدگاهی منجر به این شده که تحقیقات مفصلی در جهان پیرامون تأثیر فوتبال در حوزه‌های دیگر صورت بگیرد. سایمون کوپر برای نوشتن این کتاب به ۲۲ کشور سفر و مخاطبان را با فوتبال واقعی آشنا کرد و حالا خیلی‌ها می‌دانند که تأثیر فوتبال بر روابط جهان چقدر است، اگرچه شاید نتوان میزان این تأثیرات را در عرصه روابط داخلی کشورمان سنجید. 
 به نظر شما فارغ از مصداق‌ها، آیا ورزش در ایران می‌تواند پله‌ای برای شهرت، خصوصا در حوزه سیاست باشد؟ 
در کشور ما، بسیاری از شخصیت‌های غیرورزشی، روزی به دلایلی تصمیم گرفتند که وارد دنیای ورزش شوند و از این طریق هم به شهرت رسیدند. خیلی از آنها، مدیرعامل باشگاه‌های فوتبال شدند، چرا؟ چون فوتبال این جاذبه را دارد که یک فرد معمولی را به درجات بالای شهرت برساند. این قدرت انکارنشدني فوتبال است. 
 بنابراین زمینه سوءاستفاده از ورزش و خصوصا فوتبال همیشه و همه‌جا وجود دارد؟ 
رفتن به ‌مراتب بالای شهرت و سوارشدن روی موج شهرت فوتبال در دوره‌ای برای آنها که تا حدودی تمکن مالی داشتند سخت نبود و امروز هم نیست. شاید قبل از اینکه بخواهند مدیرعامل یک باشگاه فوتبال اسم‌ورسم‌دار شوند، به شهرتی که می‌تواند چنین پستی داشته باشد فکر کرده و پا به میدان گذاشته‌اند. 


دیدگاه‌ها(۰)