۱۳۹۶ جمعه ۲۸ مهر
شماره‌های پیشین:
شماره ۲۸۶۷ - ۱۳۹۶ پنج شنبه ۲۸ ارديبهشت
آه ‌ای انگشت طلایی...
پوریا عالمی

آه‌ ای انگشت اشاره طلایی... انگشت، کم چیزی نیست. با انگشت پشت گوشمان را می‌‌خارانیم. کرک‌های توی نافمان را درمی‌آوریم. به آنجا اشاره می‌کنیم. به اینجا اشاره می‌کنیم. چیزهای قشنگ را به دیگران نشان می‌دهیم. با فشار آن به پهلوی بغلی، باعث پریدن او می‌شویم. خرده‌سبزی را از لای دندانمان درمی‌‌آوریم. ته ظرف ماست را باهاش تمیز می‌کنیم. از کسی خوشمان بیاید رویش انگشت می‌گذاریم و نشانش می‌کنیم. باهاش پول می‌شماریم. با آب دهان تَرَش می‌کنیم و می‌زنیم به دیواره قابلمه تا جیلیزی صدا کند و بفهمیم برنج دم کشیده ‌است. باهاش اینتر می‌زنیم و وارد اینترنت می‌شویم. با تقه‌زدنش روی دکمه‌های کیبورد می‌نویسیم... آه‌ ای انگشت طلایی... ما از تو ممنونیم... و تنها با تو خودمان را می‌خارانیم و به جاهای دوردست اشاره می‌کنیم... 

آه ‌ای انگشت طلایی... ‌ای انگشت اشاره... که اصلا به چشم نمی‌آیی... تو نه‌تنها کار ما را راه می‌اندازی... که هر چهار سال یک‌بار مسیر زندگی ما را تغییر می‌‌دهی... 
ای انگشت... ‌ای بلا... ‌ای ناقلا... ما یک‌‌بار تو را در ۸۴ دست‌کم گرفتیم و توی استامپ نزدیمت و اثری از تو روی کاغذ رأی نگذاشتیم، هشت سال مجبور شدیم انگشت حیرت به دهان بگیریم و با همین انگشت ساده هشت سال قطره‌های اشکمان را از روی گونه پاک کنیم... یک‌بار تو را روی برگه رأی نزدیم و انگشت‌به‌دهان و حیران انگشت دیگران را دیدیم که قراردادهای عجیب امضا کردند و سندهای ملی را شخصی کردند... یک‌بار تو را روی برگه رأی نزدیم و هشت سال هر کشوری که رفتیم در بدو ورود ما را انگشت‌نگاری کردند... آه انگشت... ما از تو شرمساریم و تنها با تو خودمان را می‌خارانیم... 
اما انگشت من... انگشت زیبای من... ‌ای خارنده خوبی‌ها و ‌ای فشارنده دکمه‌ها و ‌ای درآورنده کرک‌ها از ناف‌ها... ‌ای درآورنده جوش‌ها از پوست‌ها و ‌ای‌ کَننده موی دماغ... فردا تو کجایی؟ فردا ما به دنبال تو می‌آییم تا جوهری‌شدنت را به تماشا بنشینیم؛ واضح و روشن بگم، فردا همه می‌آییم و «رأی می‌دهیم» همین.


دیدگاه‌ها(۰)