۱۳۹۶ پنج شنبه ۲ آذر
شماره‌های پیشین:
شماره ۲۸۶۸ - ۱۳۹۶ شنبه ۳۰ ارديبهشت
جای خالی برنامه‌های تعلیم و تربیت‌ در انتخابات
امیرعباس میرزاخانی. معلم

امروزه مفاهیمی همچون توسعه و توسعه‌یافتگی، رشد و پیشرفت در فعالیت‌ها، کیفیت‌بخشی به امور، بهبود فرایندها و سایر مفاهیم نظیر آن، بدون برنامه‌ریزی معنایی نخواهند داشت. تاکنون بسیاری از کشورهای جهان توانسته‌اند با اتکا به این ابزار قدرتمند (برنامه‌ریزی) نه‌تنها در‌صدد رفع مشکلات عدیده خود در بخش‌های مختلف جامعه برآیند، بلکه مسیر توسعه و پیشرفت را در مقایسه با سایر کشورهای جهان برای خود هموار كرده و با سرعتی بیشتر و در زمان کوتاه‌تری به اهداف و مقاصد خود برسند و از این نظر نیز الگوی مناسبی برای کشورهای عقب‌افتاده و در‌حال توسعه قلمداد شوند.  مطالعات و پژوهش‌های دانشمندان برجسته‌ای همچون سونیلسون، ادینگ، الوین، ماربیسون و مایرز همگی به نوعی تأیید این مطلب بود که بین توسعه آموزشی و توسعه‌یافتگی کشورها ارتباط معناداری برقرار است و هم‌بستگی زیادی بین این دو مفهوم وجود دارد. به‌صورتی‌که تا به امروز دانش بشری نه‌تنها این موضوع را نفی نكرده بلکه هزینه‌های آموزشی را با عنوان سرمایه‌گذاری‌های آموزشی معرفی کرده و سعی در ترغیب دست‌اندرکاران توسعه جوامع در گرایش به تخصیص امتیاز بیشتر به بخش آموزش می‌كند.  این در شرایطی است که انتظار از آموزش‌وپرورش رسمی کشور در بین افراد جامعه دستخوش تحولاتی شده و آموزش که روزی دسترسی به آن برای تعداد زیادی از مردم امری محال و غیرممکن می‌نمود، امروزه با توجه به منشور جهانی حقوق ‌بشر و قوانین اساسی کشورها به‌عنوان یک حق مردمی مطرح شده و روزبه‌روز دامنه آن در زندگی روزمره در حال افزایش است. بنابراين هریک از کاندیداها که با رأی مستقیم مردم به ساختمان پاستور راه می‌یابد باید برای هر یک از مشکلات مربوط به برنامه‌ریزی‌های آموزشی در داخل آموزش‌وپرورش که در ادامه می‌آید، برنامه عملیاتی و با زمان‌بندی مشخص ارائه دهد:
1- برنامه‌ریزی‌های آموزشی از جامعیت و هماهنگی لازم با برنامه‌های دیگر دستگاه‌های فرادست برخوردار نیست.   2- برنامه‌ریزی‌های آموزشی از هماهنگی لازم با برنامه‌های هم‌ردیف و برنامه‌های زیردست برخوردار نیستند.   3- اعتبار برنامه‌ریزی‌های آموزشی یا تعدیل می‌شوند یا به‌موقع در اختیار قرار نمی‌گیرند.  4- برنامه‌‌ریزی‌های آموزشی به دلایل متعدد به‌موقع اجرا نمی‌شوند (عدم رعایت زمان‌بندی اجرائی).   5- امکانات و منابع و تجهیزات مناسب در اختیار برنامه آموزشی قرار نمی‌گیرد.  6- منابع انسانی قوی و متناسب با برنامه‌ریزی آموزشی در اختیار قرار نمی‌گیرد. 7- توجه به سیاست‌زدگی به جای سیاست‌محوری آموزشی در برنامه‌ریزی‌های آموزشی  8- در اولویت قرارنگرفتن برخی برنامه‌ریزی‌های آموزشی مورد نیاز نه‌تنها در حوزه داخلی، بلکه در حوزه‌های بیرون از آموزش‌وپرورش. 9- عدم اختصاص مدیریت اجرائی مجرب و ماهر به برنامه‌های آموزشی.


دیدگاه‌ها(۰)