۱۳۹۶ سه شنبه ۳ بهمن
شماره‌های پیشین:
شماره ۲۹۱۱ - ۱۳۹۶ شنبه ۲۴ تير
تهران شهر بی‌اجازه

فریبرز میرکبیری: برگزاری یک نمایشگاه برای هر هنرمندی هیـــجــان‌انــــگیز و جذاب است، اما اینکه بدون حضور و حتی اطلاعش باشد، از مجموعه اتفاق‌های عجیب‌وغریب محسوب می‌شود، اما این اتفاق برای من رخ داد. چندی پیش در جست‌وجوی اسمم متوجه برگزاری نمایشگاه «تهران شهر زندگی» شدم که در خانه هنرمندان تا هشت تیر برپا بود. مرکز ارتباطات و امور بین‌الملل شهرداری تهران و آژانس عکس تهران برگزار‌کننده این نمایشگاه بودند و انگار شش عکس از من هم جزء آثار نمایش‌داده‌شده قرار داشت! بین عکاسان، تعدادی از دوستان عکاس بنام و آشنا مثل نازنین طباطبایی و آرش عاشوری‌نیا هم به چشم می‌خورند. اصل داستان چه بوده و از کجا شروع شده است. فکر می‌کنم دو سال پیش بود که یک صفحه اینستاگرام به اسم Tehran Daily Life با هشتگی به همین نام شروع به انتشار برخی از عکس‌های منتشرشده عکاسان از تهران کرد. هرکسی می‌توانست با استفاده از این هشتگ در این اتفاق شرکت کند و اگر عکسش تأیید می‌شد، در صفحه مورد صحبت به اشتراک گذاشته می‌شد. چند ماه بعد هم عکس‌ها در کتابی که اگر اشتباه نکنم به اسم «تهران شهر زندگی» بود منتشر شد و به نظر می‌آمد کار به همین‌جا ختم شده باشد که انگار این‌جور نبود و تصمیم به برگزاری نمایشگاه هم گرفته شد. 
سؤالات زیادی در پی برگزاری چنین نمایشگاهی برای من پیش آمده است؛ اینکه برگزاری یک نمایشگاه بدون اطلاع صاحبان آثار از چه لحاظ کار درستی قلمداد شده است؟ از لحاظ کپی‌رایت؟ از لحاظ احترام به هنرمندان شرکت‌کننده؟ یا از نظر قوانین اجتماعی؟ آیا من یا هرکس که عضوی از این نمایشگاه بوده به‌عنوان صاحب اثر اصولا هیچ حقی درباره این نمایشگاه نداشتیم که مسئولان محترم حتی به خودشان زحمت گرفتن اجازه‌ای بابت این کار را از ما نداده‌اند؟ آیا فکر می‌کردند که تک‌تک ما باید از خوشحالی بال دربیاوریم و کلاهمان را به آسمان بیندازیم؟ حق و حقوق مربوط به یک عکس یا هر اثر هنری به چه کسی تعلق دارد، به هنرمند یا صفحه اینستاگرامی که آنها را به اشتراک گذاشته؟ 
 اگر من عکاس تصمیم به واگذارکردن حقوق مربوط به عکسم به کسی را داشته باشم، اصولا و از لحاظ قانونی نباید این حقوق را رسما و با امضاکردن یک برگه که روی آن شرایط واگذاری اثر قید شده عنوان کنم؟ بیش از یک سال قبل شادی قدیریان و پس از آن آرش عاشوری‌نیا و در سال‌های قبل یا بعد از آن هم هنرمندان دیگری در اعتراض به استفاده بدون اجازه از آثارشان اعتراض کردند، اما متأسفانه هنوز هم این موضوع راه به جایی نبرده است. الان می‌توانم به همه اعتراض‌ها و یادداشت‌ها و نوشته‌ها اضافه کنم؛ اینکه بی‌تفاوت‌بودن هرکدام از ما نسبت به این موضوع فقط باعث بدترشدن این روند است. کاش دوستان عزیز هنرمند قبل از اینکه این اتفاق برایشان رخ دهد، به آن اهمیت دهند. 

 


دیدگاه‌ها(۰)