۱۳۹۶ پنج شنبه ۳ اسفند
شماره‌های پیشین:
شماره ۲۹۱۷ - ۱۳۹۶ يکشنبه ۱ مرداد
نازنین مریم
غلامرضا امامی

مریم ماند به روزگاران... مریم میرزاخانی... و مادر ایران بر سوگ او فراوان گریست... بر پیکر او نماز گزارده شد... بر پیکر گلی که در غربت غرب به خاک سپرده شد در کنار دختر زنده‌یاد و یادگار مهندس مهدی بازرگان، فرشته بازرگان، فرشته زمینی دیگری آرمیده است.

در آن جمع کوچک مختاباد غزلی از حافظ خواند و حاضران ترانه زیبای «گل مریم» را 
چند ماه پیش در سوگ زنده‌یاد فرشته بازرگان به مجتمع خیریه رعد رفته بودم در شهرک غرب... یک مجتمع خیریه بی‌ادعا که در کار آموزش حرفه‌ای به ناتوانان و نیازمندان است. مجتمعی که فرشته بازرگان مدرسش بود و پدر مریم، مهندس میرزاخانی گرامی، عضو انجمن اسلامی مهندسین از مدیرانش...؛ مجتمعی که بی‌ادعا کارهايي می‌کند کارستان.  بیش از 50 سال پیش به همت زنده‌یاد مهندس مهدی بازرگان این انجمن پا گرفت و در همه این سال‌ها با همه افتان‌وخیزان‌ها در راه سازندگی میهن به جد و جهد کوشیده است. 
از مریم دختری به یادگار مانده که با دریغ شناسنامه ایرانی ندارد و او نيز همچون بسیاری پسران و دختران دیگر، از داشتن این سند محروم است... چون پدرش ایرانی نیست!!! گویا اکنون مجلس در پی آن است که این گره را بگشاید... نه‌تنها از دختر نازنین مریم...، بلکه از انبوهی دخترکان و پسرانی که مادرشان ایرانی است و پدرشان افغانی و غربی و شرقی و بی‌شناسنامه‌اند.  ایمان دارم که مادر ایران گل‌های زیبای جاودانی زاییده و می‌زاید چون مریم... که جهان تاریک و تیره ما با نور دانایی و هنر و آگاهی و آزادگی‌شان روشن می‌سازند... ایمان دارم، مریم با سیمایی چون فرشتگان... با دلی همانند پریان... با اندیشه‌ای بلند همانند دانایان ماندگار جهان به ابدیت پر كشید و فرشته زمینی ما ميهمان فرشتگان آسمان شد که با بال‌هایشان برای دیدارش پر گشوده‌اند. 
سفر به‌خیر... آخرین سفر به‌خیر نازنین مریم 


دیدگاه‌ها(۰)