۱۳۹۶ چهارشنبه ۲۹ شهريور
شماره‌های پیشین:
شماره ۲۹۶۱ - ۱۳۹۶ چهارشنبه ۲۲ شهريور
روز ملی سینما؛ روزی برای وحدت
ابوالحسن داوودی- کارگردان

«روز ملی سینما» اولین تصویری را که به ذهنم می‌آورد، تصویر سیف‌الله داد است. در آن زمان ما از طریق خانه سینما تقاضای نام‌گذاری این روز را در تقویم رسمی کشور مطرح کردیم و یکی، دو سال طول کشید تا روند اداری آن انجام شد و اکنون این روز در میان مردم و مخاطبان سینما به یک روز ملی بدل شده است، اما این تصویر تفاوت دارد با تصویری که از خودِ واژه سینما در ذهنم مجسم می‌شود. تصویری که واژه سینما در تصور من می‌سازد؛ تصویر یک ایده‌آل و اتوپیاست؛ جایی که همواره آرزویش را داشته‌ام و به‌عنوان یک فیلم‌ساز، همچنان در رؤیای آن هستم؛ لحظه‌ای رؤیایی که حسرتی بر دل نمانده باشد و آن چیزی که سینمای کشورم، پتانسیل و ظرفیتش را در خود دارد، محقق شده باشد. شاید برخی با شنیدن این نام، به یادِ رفتارها و تحرکات کاسب‌مآبانه‌ای بیفتند که سینما را به راهی برای کسب روزی و شهرت بدل کرده است. 

اهالی سینما در تمام دنیا، از ویترینی‌ترین و بانفوذترین چهره‌های مشهور هر کشوری هستند که می‌توانند نفوذ فکری خود را در حوزه‌های مختلف اجتماعی و فرهنگی و ملی، به نمایش بگذارند. کاش روزی برسد که در روز ملی سینما، شاهد کنارهم‌قرارگرفتن اهالی سینمای ایران برای احترام به سلیقه‌های مختلف در عینِ وحدت باشیم. این زمان، زمانی است که تفاوت سلیقه‌ها محترم خواهد بود، اما کسی نگاه ابزاری به سینما را برنمی‌تابد و مانع از آن می‌شود که این نگاه، بدنه و رسالت و محتوای سینما را مورد لطمه قرار دهد. آرزویی که من برای سینما دارم همین است که در صنف و تولید اثر سینمایی به چنان وحدتی در مسائل بنیادین برسیم که بتوانیم الگویی برای دیگر فعالیت‌های هنری کشور و هنرمندان آن عرصه‌ها باشیم. شاید مرحوم «داد» هم وقتی که ایده ثبت این روز را در تقویم پیگیری می‌کرد، در جست‌وجوی چنین ویژگی‌ای بود تا «روز ملی سینما» بهانه‌ای شود برای همگرایی، برای وحدت و برای حرکت بر اساس یک اعتقاد واحد. تا باد، چنین بادا! 


دیدگاه‌ها(۰)