۱۳۹۶ چهارشنبه ۲۹ شهريور
شماره‌های پیشین:
شماره ۲۹۶۱ - ۱۳۹۶ چهارشنبه ۲۲ شهريور
صدای دلخراش خراش خشونت!
مهرداد حجتی

سال‌هاست که جهان از خشونت رنج می‌برد و در طول این‌همه سال همواره گروه‌هایی بر آن بوده‌اند تا مانع گسترش آن شوند، هرچند که د‌ولت‌ها چندان با این گروه‌ها همراه نبوده‌اند، اما اینان به شکل‌های مختلف مدنی نظر خود را بیان و برای تحقق آن تلاش کرده‌اند. این گروه‌ها لزوما گروه‌های متشکل نزدیک به هم نیستند، اما گاه اشتراکاتی آنها را در کنار هم قرار می‌دهد؛ نظیر آنچه امروز در جهان رخ داده است. در پی وقایع اسفبار میانمار از سوی گروه‌های مختلف مردم در سراسر جهان صدایی واحد شنیده شد که خواهان توقف هرچه‌سریع‌تر خشونت‌ها در آن کشور شد. این هم‌صدایی نشان از بیداری وجدان‌ها در سراسر جهان دارد؛ وجدان‌هایی که رنج هیچ بشر بی‌گناهی را از هر نوع نژاد، رنگ، مذهب و ملیت تاب نمی‌آورند و همواره در چنین مواقعی از خود واکنش نشان می‌دهند. در میان این وجدان‌های بیدار، گروه روزنامه‌نگاران صلح‌طلب نقش پررنگ‌تری دارند. اینان به‌عنوان نبض تپنده هر جامعه‌ای در بحران‌ها علاوه بر نقش آگاهی‌رسانی، نقش بیدارگری و متعادل‌کننده را هم ایفا می‌کنند؛ نظیر آنچه در مواقع جنگ رخ می‌دهد و حالا البته جنگی داخلی نه به آن وسعت که در حد درگیری‌های خون‌باری که‌ هزاران و بلکه صدها‌ هزار نفر را از خانه و کاشانه آواره کرده و بسیاری از روستاها را طعمه شعله‌های آتش کرده در بخشی از شرق آسیا در حال وقوع است؛ درگیری‌هایی که هر صحنه‌اش جان هر انسانی را می‌خراشد و تن هر بشری را به لرزه درمی‌آورد. تعقیب آوارگان و آتش‌زدن پیکر بی‌جان آنها از جمله خبرهای تکان‌دهنده‌ای است که در آن شرایط بسته خبری از آن منطقه جنگ‌زده به خارج درز کرده و موجب حیرت جهانیان شده است؛ خشمی که ریشه در تحریکات دینی و نژادی دارد و از بیرون مرزها هم برآتش آن دمیده می‌شود. این منطقه از جهان میانمار است؛ جایی که در آن سال‌هاست گروهی اقلیت را به رسمیت نمی‌شناسند و آنها را از ابتدایی‌ترین حقوقشان محروم کرده‌اند. قوم روهینگیا، قوم بخت‌برگشته‌ای‌اند که از بد حادثه در محل تولد خود بیگانه شمرده می‌شوند و همواره با برچسب بیگانه با آنها رفتار شده است. در آنجا سخن از مذهب نیست، سخن از به‌رسمیت‌نشناختن بخشی از ملتی است که از سوی دولت و ارتش در حال حذف‌شدن هستند! اتفاقی که سازمان ملل هم آن را «قوم‌زدایی» خوانده و در بالاترین سطح به آن واکنش نشان داده است، هرچند که این واکنش صرفا در حد بیانیه است، اما بی‌تردید متأثر از فشار افکار عمومی جهان صادر شده است. 

در ایران هم همسو با افکار عمومی جهان در همدردی با قوم مظلوم روهینگیا و خیل آوارگان پناه‌جو بیانیه‌ای در قالب نامه‌ای از سوی روزنامه‌نگاران صلح‌طلب ایران خطاب به کمیته جایزه نوبل صلح صادر شد که در نوع خود قابل‌تأمل بود؛ ازاین‌رو که در آن تلاش شده بود بی‌هیچ تعصب و یک‌جانبه‌نگری، مستقل از رنگ، نژاد، مذهب و قوم به آن خشونت‌ها توجه نشان دهد و ضمن هشدار به مقامات میانمار توجه کمیته جایزه صلح را به وظیفه برندگان آن جایزه از جمله «آنگ سان سوچی» جلب کند؛ کسی که خود اکنون در زمره مقامات بلندپایه همان کشور است و از او انتظار می‌رود نسبت به این خشونت‌ها از خود واکنش نشان دهد. این نگرانی وجود دارد که در صورت گسترش خشونت‌ها و درگیری‌ها یک فاجعه عظیم بشری در آن منطقه رخ دهد و جغرافیای سیاسی بخشی از آسیا را دستخوش تغییر کند! هشدار این گروه از روزنامه‌نگاران که خود را صلح‌طلب می‌خوانند نسبت به سوءاستفاده از گرایش‌های دینی و برجسته‌کردن برخی تبعیض‌ها برای شعله‌ورترکردن خشونت‌ها در میانمار از نکات برجسته این بیانیه بود؛ هشداری که باید آن را جدی گرفت و به آن پاسخ داد. 
مادامی که خشونت روح بشر را می‌خراشد، هر جامعه‌ای به وجدان‌های بیدار نیاز دارد. 


دیدگاه‌ها(۰)