۱۳۹۶ دوشنبه ۳ مهر
شماره‌های پیشین:
شماره ۲۹۶۲ - ۱۳۹۶ پنج شنبه ۲۳ شهريور
نقدپذیری دولت یک مطالبه عمومی است
علیرضا داوودنژاد

به نظر می‌رسد دولت دوازدهم بیش از هر صفت دیگری، باید نقدپذیری را به‌عنوان منش خود در چهارسال پیش‌رو انتخاب کند؛ خصوصا آنکه انتخابات 29 اردیبهشت با حضور گروه‌ها و جریان‌های مختلف و متنوع برگزار شد و طبیعتا، رئیس‌جمهوری که در چنین انتخاباتی، انتخاب شود، عملا باید خود را به گروه‌ها و طیف‌ها و نظرات مختلف پاسخ‌گو بداند و راهِ این پاسخ‌گویی، از مسیر افزایش روحیه نقدپذیری در دولت می‌گذرد.
اگر دولت در چهار سال پیش‌رو، اعلام کند که با آغوش باز آماده شنیدن مسائل و مشکلات مردم و حتی اختلاف‌نظرهایشان با بدنه اجرائی کشور است، عملا فارغ از آنکه با یک واکنش مثبت و همدلانه از سوی مردم مواجه می‌شود، فاصله خود را با مسئولانی که به دلایل مختلف از این روحیه برخوردار نیستند هم مشخص می‌کند. در چنین بزنگاهی، برخی از مسئولان که به هر دلیلی هنوز خود یا دستگاه خود را مسئول پاسخ‌گویی به نقد و نظرات مردمی نمی‌دانند، مجبور به تعامل و تطبیق شده و با فضای نقدپذیری جامعه همراه می‌شوند. این اجازه اما باید به‌طور شفاف و رسمی و عمومی اعلام شود تا مردم بدانند، حمایت دولت از آنها، تنها محدود به روزهای انتخابات نبوده و اتفاقا، اکنون (در آستانه آغاز به کار دولت جدید) این همراهی به شکل یک قاعده اداری در تک‌تک اعضای قوه‌ مجریه ایجاد شده (یا در حال به‌وجودآمدن) است.
بنابراین می‌توان همسو با این مطالبه، از دولت خواست که زمینه و زیرساختِ معلق‌مانده این نقدها را در دستگاه عریض‌وطویل دولت ایجاد کند. به معنای دیگر، نباید گفت‌وگویی که میان مردم و دولت از طریق اعلام روحیه نقد‌پذیری شروع شده، در نطفه خفه شود یا زمینه تأثیرگذاری آن در مسائل و مشکلات جامعه ایجاد نشود. مردم نقد می‌کنند و نقدهای سازنده آنها باید در جامعه و تصمیم‌گیری مسئولان نمود داشته باشد تا آنها حس کنند و باور کنند که جدی گرفته شده‌اند. دولت برای بدل‌کردن این نقدهای سازنده به راهکارهایی برای درمان مشکلات جامعه، نیاز به تیم آسیب‌شناسی و حل مسئله دارد. کارکرد این تیم، ورود به مسائل از دریچه مردم است؛ این کارشناسان در حوزه‌های تخصصی خود، نقدهای مردم را می‌شنوند و با ابزارهای علمی و داده‌های آماری خود به حل مسئله می‌اندیشند. این‌چنین است که زمینه مشارکت اجتماعی فراهم می‌شود؛ مردم دیده‌بانان دولت می‌شوند و از نقاط مختلف کشور، به دولت گوشزد می‌کنند که در چه بخش‌هایی، چه تدارکاتی برای حل آسیب‌های منطقه‌ای و بومی و ملی باید در نظر گرفته شود. این داده‌ها را کارشناسان به زبان اجرائی بدل می‌کنند و در اختیار مقامات اجرائی کشور قرار می‌دهند و در نهایت این مردم هستند که احساس می‌کنند، توانسته‌اند انتخابی داشته باشند که بیش از پیش به آنها در حلِ مسائل و مشکلاتشان کمک کند.


دیدگاه‌ها(۰)