۱۳۹۶ شنبه ۴ آذر
شماره‌های پیشین:
شماره ۳۰۱۲ - ۱۳۹۶ چهارشنبه ۲۴ آبان
دردا و دریغا
رضا رضایی

 

 

دختری بسیار بااستعداد از میان ما رفت. عاشق ادبیات بود و کتاب‌خوان. 
در خانه پدر و مادر فرهنگ‌دوستی بزرگ شد و بسی چیزها آموخت که هم‌سن‌وسال‌های او کمتر می‌آموزند. 
من به سبب آشنایی و همکاری با پدر اندیشمند و فاضلش زمانی نازنین دیهیمی را زیاد می‌دیدم و با او درباره رمان‌هایی که ترجمه می‌کردم، حرف می‌زدم.
 نظراتی که می‌داد نشانه هوشمندی و فهم او به‌ویژه در نگارش صحیح فارسی بود. 
اگر به راه ترجمه می‌رفت (که البته رفت اما ادامه نداد و پیگیری نکرد) ما صاحب یکی از بهترین مترجمان می‌شدیم.  افسوس و صد افسوس که زود از این دنیا رخت بست. 
به پدر و مادرش صمیمانه تسلیت می‌گویم و هیچ‌گاه نگاه معصومانه‌اش را فراموش نمی‌کنم. 


دیدگاه‌ها(۰)