۱۳۹۶ شنبه ۴ آذر
شماره‌های پیشین:
شماره ۳۰۱۲ - ۱۳۹۶ چهارشنبه ۲۴ آبان
جای خالی نازنین
پوریا عالمی

خشایارجان، آقای دیهیمی

تسلیت‌گفتن به مردی همچون شما که در همه این سال‌ها تسلای دل جوان‌ترها بوده‌ای سخت است. ما بلد نیستیم وقتی گیروگرفتی توی زندگی پیش می‌آید چطوری از کنارش رد بشویم، بلد نیستیم وقتی دستمان می‌رود زیر سنگ، چطوری چهاردیواری سرد را تاب بیاوریم، بلد نیستیم یک‌نفری سرمنشأ جُستن و یافتن آن‌همه اندیشه و خرد باشیم و نهضت ترجمه‌اش را راه بیندازیم در توالی سال‌ها. نه آقای دیهیمی، ما این‌کاره نیستیم. ما بلد نیستیم. ما اهل کار سخت نیستیم. ما کارهای ساده را هم برای خودمان سخت می‌کنیم. ما اهل دل‌دادن به دل کسی نیستیم. بلد نیستیم مثل شما سراپا گوش بشویم برای درددل‌های یک جوان از هر کجا که شد. بلد نیستیم گوش بدهیم. بلد نیستیم موقع غم و غصه همدردی کنیم با کسی. بلد نیستیم به ریش کسی نخندیم و ریشخند نزنیم؛ وقتی حس می‌کنیم کمتر از ماست و توی چاله افتاده، وقتی دارد می‌افتد توی چاه. نه خشایارجان، نه عمو خشایار، نه عمو ریش‌برفی‌جان روزگار ما، شما با آن ریش‌های بلند و سفید که حتی یک دانه‌اش هم در آسیاب سفید نشده است، همه اینها را بلدی. ما نابلدیم. ما بلدیم وقتی گرفتاریم، وقتی غصه داریم، وقتی گیر کرده‌ایم، گوشی را برداریم و زنگ بزنیم به شما. ما بلدیم وقتی هوای شهر پس می‌شود و سنگین، به فکر شمال بیفتیم، اما حالا بلد نیستیم چه‌کار کنیم عموجان. حالا که جگرگوشه نازنینت، آن مترجم نازنین، آن روزنامه‌نگار نازنین، بعد از آن‌همه تکاپو برای زندگی، در سربالایی شهر، در حمله آسم، بایستد و تاب نیاورد. 
ما چه داریم حالا بگوییم و چه‌کار می‌توانیم بکنیم عمو خشایارجان؟ ما هم مدام ادای شما را درآوردیم. اما حالا چه‌کار کنیم؟ حتی وقتی بلد نیستیم تسلیت بگوییم فقدان تکه زندگی‌ات را که به‌خاطرش بارها جنگیدی. ما نازنین را دوست داشتیم که دوستمان بود و خواهرمان. ما شما را دوست داریم که دانا هستی و پدرمان...، نه ما بلد نیستیم به شما تسلیت بگوییم که یک عمر تسلای ما بودی... ما حالا هم نیاز به کلمات نازنین خودت داریم که تاب بیاوریم جای خالی نازنین را. 


دیدگاه‌ها(۰)