۱۳۹۶ يکشنبه ۱ بهمن
شماره‌های پیشین:
شماره ۳۰۵۹ - ۱۳۹۶ شنبه ۲۳ دي
حضور نسل‌های مختلف در جشنواره تئاتر فجر
کنار همدیگرند این نام‌آوران متفاوت- 1

رضا آشفته: در جشنواره سی‌وششم فجر از نسل‌های مختلف تئاتر ایران حضور دارند و این خود دلالت بر چیدمان بهتری می‌کند که می‌توانند معرف تئاتر از دوره‌های مختلف باشند؛ چنانچه صدرالدین زاهد، رضا صابری و بهروز غریب‌پور از دهه 50 فعالیت خود را آغاز کرده‌اند و در این جشنواره می‌توانند بیانگر نسلی باشند که هنوز فعالیت خلاقه دارند و درعین‌حال هرکدام از نظرگاه متفاوتی برخوردارند. در میان فهرست نام‌آوران تئاتر فجر امسال همچنین می‌توان به این هنرمندان؛ آتیلا پسیانی، مسعود دلخواه، محمودرضا رحیمی، حسین کیانی، حسین پارسایی، محسن حسینی، آرش دادگر، وحید رهبانی، جلال تهرانی، محمدحسن معجونی، محمد رضایی‌راد، محمد مساوات، رضا ثروتی و اشکان خیل‌نژاد اشاره کرد.  
صدرالدین زاهد
صدرالدین زاهد از چهره‌های برآمده از کارگاه نمایش است که با دو کارگردان نامی مانند بیژن مفید و آربی آوانسیان کار کرده و پس از تحصیل در دانشگاه سوربن، یک گروه تئاتری فرانسوی تشکیل داد و کارهای هنری‌اش در زمینه تئاتر را به زبان فرانسه ادامه داد. او همچنین در زمینه تئاتر فارسی فعالیت دارد و در نمایش «زهره و منوچهر» به کارگردانی شاهرخ مشکین‌قلم، اقتباس‌شده از اثر ایرج‌میرزا بازی کرده ‌است. از دیگر کارهای هنری زاهد که به کارهای نمایشی صادق هدایت نیز علاقه‌مند بوده، کارگردانی بعضی از آثار او روی صحنه بوده ‌است. «افسانه ببر» را خودش از آثار داریو فو ترجمه و کار کرده که در چند کشور اروپایی اجرا شده است. او در این کار از طنز و تکنیک‌های نمایش ایرانی بهره برده و این حضورش در ایران بسیار مغتنم است.
رضا صابری
 صابری از دهه 50 در مشهد فعالیتش را آغاز کرده و در دهه 60 با نمایش «خانات» مطرح شده است. او همین شنا در «آتش» را در دهه 70 کار کرده که یکی از برگزیده‌های تئاتر فجر بوده و حتما حس نوستالژیک به این متن و اجرا بوده که دوباره به سمت مشهد رفته و آن را کار کرده است.
بهروز غریب‌پور
 بهروز غریب‌پور از سال 58 و پس از پایان تحصیلاتش در ایتالیا و بازگشت به وطن در پایتخت مستقر شده و در دو زمینه صحنه و عروسکی فعالیت کرده است. «بینوایان» در سال 75 یکی از مشهورترین آثار اوست. یکی از مهم‌ترین فعالیت‌هایش هم راه‌اندازی و استقرار در تالار فردوسی است که در آنجا از سال 81 به تولید اپراهای عروسکی بر اساس ماریونت‌های اروپایی اقدام کرده که این خود امروز وجوه بین‌المللی پیدا کرده است. هشت اپرای رستم و سهراب، مکبث، عاشورا، مولوی، حافظ، لیلی و مجنون، سعدی و خیام حاصل این پیگیری‌های دامنه‌دار و خلاقه است که آوازه‌اش کماکان دارد در چهارگوشه جهان می‌پیچید. اپرای خیام هشتمین نمایش او به شیوه ماریونت است که در نوع خود می‌تواند بیانگر سمت‌وسوی تازه‌ای در تئاتر ایران باشد؛ به این دلیل که در شیوه اپرای ایرانی به مرزهای خلاقانه‌تری پا می‌گذارد و این می‌تواند پیشنهاد تازه‌ای در اپرای جهانی باشد که با تفاوت‌هایی همراه است که البته باید ریشه آن را در تعزیه و دستگاه‌های موسیقی ایرانی جست‌وجو کرد.
آتیلا پسیانی
 فعالیت آتیلا پسیانی از سال 68 با نمایش «آئورا» که برگرفته از رمان فوئنتس از مکزیک و آمریکای لاتین است، آغاز شده و امسال با «صد سال تنهایی» باز هم از یک رمان‌نویس آمریکای لاتین -گابریل گارسیا مارکز از کلمبیا- به درازا کشیده شده است و این مناسبت‌ها و شباهت‌ها نشان می‌دهد که دغدغه‌مندی این کارگردان برداشت از آثار ادبی معروف ایران و جهان است و البته که در این زمینه نمونه‌های قابل‌پذیرشی مانند تبار خون، بحرالغرائب، ریچارد سوم و قهوه قجری را به صحنه آورده است.


دیدگاه‌ها(۰)