۱۳۹۶ پنج شنبه ۳ اسفند
شماره‌های پیشین:
شماره ۳۰۸۳ - ۱۳۹۶ شنبه ۲۱ بهمن
آینه

ابتکار
گفت‌وگو با «هرمیداس‌باوند»: در حقیقت هیچ رژیمی ابدی نیست، رژیم‌ها می‌آیند و می‌روند اما منافع حیاتی ما اگر از بین رفت، دیگر قابل‌جبران نیست. با این اوصاف، برای من چندان تفاوتی ندارد که متضرر یا ممنوع‌التصویر شده باشم، برایم مسئله نیست اما در مقطعی که بدانم اوضاع برای مملكت حساس است اگر بدانم می‌توانم قدمی بردارم یا موضع‌گیری داشته باشم، ادامه می‌دهم. وقتی مبانی ارزشی فراتر از مسائل مملکت باشد و مسائلی خارج از این مرزها را هم دربر بگیرد، منافع ملی هم تحت‌ تأثیر قرار می‌گیرد. با این اوصاف، اگر قرار بر این باشد که مصالح ارزشی اولویت پیدا کند، شاید از نظر دستاورد خارجی موفقیت‌آمیز باشد اما در داخل کشور از نظر رفاه و وضعیت اقتصادی مردم دچار مشکل می‌شوند و ما از نظر اقتصادی هم دچار نابسامانی جدی هستیم. ...توسعه سیاسی به اين معنی است که آزادی احزاب و جوامع سازمان‌ یافته و آزادی انتخابات داشته باشیم. انتخاباتی که بین بد و بدتر صورت می‌گیرد و شورای نگهبان سایر احزاب را به حاشیه رانده و جامعه را به دو بخش خودی و غیرخودی تقسیم کرده‌اند که انتخابات آزاد نیست. از طرف دیگر، اسم احزاب تاریخی و باسابقه را گروهک اعلام می‌کنند و ساختار نظام ارزشی شده است، این تحولاتی است که وجود دارد و واکنش‌هایی هم بوده است که بارزترین نمونه آن اعتراض‌های مسالمت‌آمیز مردم در سال 88 بود.

قانون
در شكاف خودي و غيرخودي گير كرده‌‌ايم و مدام عميق‌تر مي‌‌شود

گفت‌وگو با «منیژه حکمت»: روح و جسم ما از رفتارهای ناعادلانه جراحت برداشته است. البته نکته جالب این است که امروز یک بخشی از همان مدیران سینمایی که پی اصلاح ما بودند، خود روشنفکر شده‌اند اما بدانند که از سال 60 تاکنون روح و روان و جسم ما را نابود کرده‌اند... صریح بگویم که غیر از دوران سیف‌الله داد که به عنوان یک سینماگر دیدگاه مستقل جدا از اندیشه حاکم ایدئولوژیک داشت، وضعیت همیشه همین بوده است که تلاش مدیران اندیشه‌سازی برای سینماگران از روی اندیشه‌های خودشان بوده است... بر این اساس است که امکانات را تقسیم می‌کنند. این نگاه که با یک فیلم هررفتاری کنند و بخواهند با پول سینماگر را تطمیع کنند، دردناک است. نمی‌توانیم دوگانه رفتار کنیم. نمی‌توانیم هم با مدیران سینمایی ارتباط نزدیک داشته باشیم و هم چهره اپوزيسیون به خودمان بگیريم. تمام ارگان‌هایی که فیلم می‌سازند نباید پشت تهیه‌کنندگان پنهان شوند، صادقانه وارد شوند و بگویند بودجه این فیلم‌ها از کجا تهیه شده است. این‌ بودجه‌‌ها از بیت‌المال ‌و متعلق به مردمی است که با این فقر و شرایط اقتصادی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. ما در شکاف عمیقی بین خودی و غیرخودی گیر کرده‌ایم که روز‌به‌روز نیز عمیق‌تر می‌شود. نتیجه اینکه یک حداقلی در سینما هستند که بیشتر امکانات اقتصادی و اجتماعی برای آنان است و یک اکثریتی نیز بدون هیچ امکاناتی وجود دارد. ...چه کسی گفته فیلم‌ساز باید خواهش و التماس کند؟ ما همیشه باید مراقب باشیم چه حرفی می‌زنیم و چه کاری می‌کنیم. بعد از 40 سال کافی است. ما دیگر چیزی نداریم.

کیهان
در انتظار یک جو غیرت!

حسین شریعتمداری: بدون کمترین تردیدی باید گفت برخورد منفعلانه دولت و مجلس، نه فقط در بی‌جواب‌گذاشتن اهانت‌ها و تحقیرهای کشورهای بیگانه، بلکه باج‌دادن به آنها - البته از کیسه ملت- باعث گستاخی آنها شده است، تا آنجا که حتی کره‌جنوبی هم از تحقیر آشکار نظام و مردم این مرز و بوم دغدغه‌ای به خود راه نداده و اطمینان دارد که دولت و مجلس و در مواردی دستگاه قضائی کشورمان برای منافع کلان و بی‌شماری که این کشور از بازار ۸۰میلیونی ایران به جیب می‌زند هیچ مانعی ایجاد نخواهند کرد!

اعتماد
نباید فریب این نتایج  را خورد

احمد نقیب‌زاده: اين اعتراضات [دی ماه] را به سه دليل مهم ارزيابي مي‌كنم؛ نخست اينكه با همه تظاهرات‌هايي كه در گذشته صورت مي‌گرفت متفاوت بود. علاوه بر گستردگي و تداوم يك ويژگي نيز داشت و آن وجود خواسته‌هاي متفاوت و شايد متناقض بود. از مسائل اقتصادي گرفته تا مسائل سياسي و... مطرح بود. به نظر من جامعه ايران وارد يك مرحله تازه‌اي شده كه ورود به آن را حدس مي‌زديم و پيش‌بيني هم مي‌كرديم. مي‌دانستيم كه تحولات ايران در چهل سال گذشته از جمله گسترش دانشگاه‌ها، گسترش شبكه‌هاي ارتباطاتي از راه گرفته تا فضاي مجازي جامعه ايران را متحول مي‌كند. بنابراين اگر كساني بخواهند به شيوه سال ٥٧ يا دهه ٦٠ كشور را اداره كنند، سخت در اشتباه هستند و موجب مي‌شوند كه كار مملكت به جاهاي باريك بكشد.


دیدگاه‌ها(۰)