۱۳۹۶ سه شنبه ۱ اسفند
شماره‌های پیشین:
شماره ۳۰۸۶ - ۱۳۹۶ چهارشنبه ۲۵ بهمن
گزارشي از ديدگاه‌هايي درباره سيم و سُرمه
كنجكاوى، خطرپذيرى، پرسشگرى

رضا آشفته: «سيم و سُرمه» با نويسندگي، طراحي و کارگرداني روزبه حسيني در تماشاخانه دا اجرا شد؛ اجرائي متفاوت كه دو سويه نظر را به خود جلب كرده است و به عبارتي بهتر يا زنگي زنگ يا رومي روم... . به نظرم نمايشي است كه بيشتر در حوزه پرفورمنس قرار مي‌گيرد، چون از درام برخوردار نيست و يك رابطه و كلي خاطره با نواي محزون و نغمه‌هاي اندوه در فضا پژواك مي‌يابد.
رويا نونهالي (بازيگر، نقاش و کارگردان): خودم را به اين‌گونه ديدار، تشويق مى‌كنم.
تجربه‌گرايى بيش از اينكه شيوه و روش باشد، يك باور و روحيه متناسب با آن است. اين منش، اسبابى لازم دارد مثل كنجكاوى، خطرپذيرى، پرسشگرى، خود را به روال معمول و مرسوم نسپردن، سهم بيشتر دادن به دريافت مخاطب، به فضا و تصوير و بيان از طريق ميزانسن. احوال تجربه‌گر، دركل، توجه به رازهاى موقعيت است و بعضى را چنان مشتاق مى‌كند كه اهل تجربه باقى مى‌مانند. «روزبه حسينى» اين‌طور كسى است، برايش آرزوى موفقيت و استمرار مى‌كنم و اميدوارم كارهايش و به‌ويژه نمايش «سيم و سرمه» كه در «تماشاخانه دا» روى صحنه است با بهترين استقبال روبه‌رو شود. من فرصت مواجهه با تلاش پيگير را باارزش مى‌دانم و خودم را به اين‌گونه ديدار، تشويق مى‌كنم.
مريم سرجه‌پيما (نويسنده): وقتي از روايت حرف مي‌زنيم از چه حرف نمي‌زنيم؟ پاسخ به همين سؤال هم محور درامِ «سيم و سرمه» و کارهاي ديگري از اين جنس نمي‌تواند باشد، چراکه آثاري مثل «سيم و سرمه» با اين‌همه تکيه بر متن، به‌خصوص راهپيمايي راوي و همراه‌کردن مخاطب با خودش، آن هم نه در قصه و فضايي که پيش چشم او ترسيم مي‌کند که در لابه‌لاي سطرهاي سپيد و روحِ محتضري که مدام از گذشته به حال پناه مي‌آورد و در عقبگردِ دَوارش جوياي دردهایش در پسِ همان دالان تاريکي مي‌شود که از آنجا فرار کرده، بيش از آنکه روايتي دايره‌اي باشد، پيرنگ ذهني مؤلفي ا‌ست که ترس از زمان و زوال روي نقطه‌اي نگهش مي‌دارد و گاه به پيش و گاه به پس مي‌چرخد.


دیدگاه‌ها(۰)