۱۳۹۶ دوشنبه ۱ آبان
شماره‌های پیشین:
شماره ۱۸۴۴ - ۱۳۹۲ يکشنبه ۷ مهر
نگاه مثبت به تحولات
مصطفی ایزدی . فعال سیاسی
ساده‌ترین عبارتی که می‌توان برای مذاکره ایران و آمریکا پس از ارتباط تلفنی اوباما و روحانی، به کار برد این است که کلید حسن روحانی یکی از درهای مهم بین‌المللی ایران را باز کرد. اینکه پشت درهای بسته چه بوده و چه نصیب طرفین می‌شود، نیازمند گذر زمان است، اما بالاخره این در، یعنی برقراری رابطه بین ایران و آمریکا باید یک روزی باز می‌شد. از درهای بسته، هیچ‌کس نفعی نمی‌برد و هرچه از آن بگذرد، بازکردنش سخت‌تر می‌شود.
نزدیک به 20سال قبل، بنده‌خدایی پیشنهاد مذاکره مستقیم بین ما و ایالات متحده را داد، اما چنان بر او شوریدند که از سخن و پیشنهاد خود پشیمان شد. من نمی‌خواهم بگویم که در آن زمان، پیشنهاد وی عملی بود و به همین راحتی‌ای که این دو، سه روز، مذاکره مستقیم درحد بالاترین مقام اجرایی دو کشور و پیش از آن بین وزرای خارجه این دو صورت گرفت، انجام می‌شد. دو رییس‌جمهور آن زمان با دو رییس‌جمهور این زمان، تفاوت‌هایی داشتند و چه‌بسا همین تفاوت‌ها، کار را سخت می‌کرد و نتیجه‌ای نمی‌داشت. همان زمان که احساسات ضدآمریکایی بعضی از عناصر سیاسی ایران، در مقابل آن پیشنهاد، به موضع‌گیری‌های تند ختم شد این سوال برای نگارنده پیش آمد که اگر لای دری را که خودمان روی خودمان بسته‌ایم یا آنها در را روی ما بسته‌اند، به اندازه چند سانتیمتر باز کنیم و با حفظ همه مراقبت‌ها و تمهیدات، از پشت در حرف بزنیم و حرف‌های یکدیگر را بشنویم و بشنوند، چه اتفاقی می‌افتد؟ اگر فرض می‌کردیم، آنچنان ضعیف هستیم و آمریکا آنچنان قوی که به‌محض باز شدن لای در، آمریکا یکجا ما را می‌بلعد، باز هم می‌توانستیم تمهیداتی را بیندیشیم که همچنان سر پایمان بایستیم. از طرفی، فرض مذکور از اساس، اشتباه است. انقلابمان را و نظاممان را تثبیت کرده بودیم و دشمن متجاوز بعثی را با قدرت از سرزمینمان بیرون کرده بودیم و آمریکا نیز قدرتش را در مقابله با ما امتحان کرده بود و نتیجه‌ای نگرفته بود، بنابراین تعبیر گرگ و میشی که امام‌خمینی(ره) در بدو پیروزی انقلاب، برای آمریکا و ایران به کار برده بودند، بعد از 10، 12سال دیگر متفاوت شده بود.
این تاریخچه مختصر را قلمی کردم که امروزه، همان عناصر تند و افراطی از طریق رسانه‌ها و تریبون‌های خود، برای پیشرفت مذاکرات، مانع‌تراشی نکنند. تعبیر «نرمش قهرمانانه»ای که رهبری انقلاب، چند روز قبل تکرار کردند، در سفر رییس‌جمهور ایران به نیویورک، ظاهر شد، هرچند عده‌ای از سیاسیون راست ایران، همچنان رابطه ایران و آمریکا را رابطه میش و گرگ می‌دانند و ایران را در صحنه بین‌المللی بسیار ضعیف و ناتوان می‌بینند. از تحلیل‌های آنان در هفته گذشته برمی‌آید که مقصد و مقصود رهبری نظام در پیشواز پرواز حسن روحانی به آمریکا را به‌گونه‌ای دیگر می‌فهمند و هیچ‌گاه آن را سازگار با شرایط موجود کشورمان نمی‌دانند.
اکنون که در صحنه سیاسی ایران، اعم از داخلی و خارجی، تحول رسمی رخ داده، همگان وظیفه داریم که نگاهمان به تحولات مثبت باشد و در بهبود شرایط پیش‌آمده، مددرسان دولت باشیم.

دیدگاه‌ها(۰)