۱۳۹۶ جمعه ۳ آذر
شماره‌های پیشین:
شماره ۲۰۷۳ - ۱۳۹۳ شنبه ۴ مرداد
در امامزاده طاهر برگزار شد
مراسم یادبود «شاملو»
علی سالم: عصر گرم و داغ پنجشنبه دوم مرداد، قبرستان امامزاده طاهر؛ سنگ قبری کوچک، ‌برای «غولی زیبا»، خوابیده در زیر خاک، آرامگاه ابدی او و دیگر مردگانی که عاشق‌ترین زندگان آن سال بودند. روی سنگ قبر، در قابی چوبی، عکسی از احمد شاملو جوان گذاشته‌اند با چند شمع و انبوهی از گل‌های رنگارنگ. احمد شاملو همچنان زنده است. او روزبه‌روز زنده‌تر می‌شود. همو که خاک را سبز می‌خواست و عشق را شایسته زیباترین. همو که همچنان با صدای خش‌دار و گرم خود به ما نهیب می‌زند تا تشخیص دهیم نیمه‌شب را از فجر، همو که نامش و هنرش تجسم شاعر مردمی بود؛
 شاعری که به درد مردم بها می‌داد و این‌همه را در میان زبان شعری رشک‌برانگیزی پیچید و شعرش هیچ‌گاه به شعر سیاست‌زده مرسوم دهه40 شباهت نداشت.  در مراسم پنجشنبه دوستداران او از همه نسل‌های مختلف حضور داشتند. یاران او درباره شاملو حرف زدند. ناصر زرافشان، فریبرز رییس‌دانا و دیگران در مورد شعر بامداد گفتند. گفتند که شعر شاملو شعر زندگی و ‌شعر آینده‌ است که با سرنوشت اجتماعی، فرهنگی و سیاسی انسان گره می‌خورد. گفتند که او هنرمند بود و روشنفکری متعهد به معنای اصیل. نویسندگان و روشنفکران سرشناس زیادی در این مراسم حاضر بودند. اکبر معصوم‌بیگی، حسن مرتضوی، محسن حکیمی و بسیاری دیگر. احمد درویشیان هم با حال نامساعد و ویلچر به این مراسم آمده بود. بعد از آنکه پایان مراسم توسط زرافشان اعلام شد، جوان‌تر‌‌ها به شعرخوانی بر سر مزار او پرداختند؛ جوان‌هایی که احتمالا هیچ‌کدام شاملو را از نزدیک ندیده‌اند، اما همه با شعرهای او عاشق شده بودند.

دیدگاه‌ها(۰)