۱۳۹۶ شنبه ۴ آذر
شماره‌های پیشین:
شماره ۳۰۰۶ - ۱۳۹۶ سه شنبه ۱۶ آبان
ورزشگاه 15خرداد همچنان پادرهوا
مریم قوی

از روزی که خبر کلنگ­ زنی استادیوم 15 هزارنفری کرمانشاه بر سر زبان‌ها افتاد، با انتقاد بسیاری از کارشناسان مواجه شد. همگی از مکان این استادیوم که در یک خیابان شلوغ قرارگرفته تا ظرفیت و توجیه اقتصادی طرح را به باد انتقاد گرفتند اما کلنگ آن با توجه به تمام انتقاداتی که بر این طرح وارد بود، در سال 1382 توسط مسئولین وقت زده شد تا کلان­شهر کرمانشاه صاحب ورزشگاهی با تجهیزات بروز شود. پس از گذشت دوازده سال انتظار، کلاف سردرگم استادیوم 15 هزار­نفری کرمانشاه باز و در 22 بهمن ماه سال 1393 با حضور «محمود گودرزی» وزیر ورزش و جوانان وقت افتتاح شد تا امیدی برای اهالی ورزش به ویژه طرفداران فوتبال در شهر کرمانشاه و نویدی برای روزهای خوش آینده فوتبال در این استان باشد. افتتاحی نباید در آن زمان صورت می‌گرفت. ورزشگاه 15 هزار­نفری کرمانشاه با وسعت هفت هکتار، هفت هزار و دویست متر مربع، زیر بنا، دارای امکاناتی چون زمین فوتبال با چمن طبیعی، پیست تارتان هشت خط، پیست دو 110 متر، زمین پرتاب چکش و دیسک، برج‌های نوری استاندارد در چهار گوشه زمین، صندلی‌های پلی‌اتیلن برای تماشچیان، اسکوربرد تمام رنگی پیشرفته، بخش VIP، اتاق تمرین داوران و مربیان، رختکن، پارکینگ رو باز به مساحت 25 متر مربع، سونا مخصوص ورزشکاران و سرویس‌های بهداشتی است که تا کنون مبلغی بالغ بر بیست و سه میلیارد و هفتصد میلیون تومان برای آنها هزینه شده. ورزشگاهی که پس از گذشت سال‌های بسیار و صرف هزینه‌های فراوان هنوز به بهره‌برداری نرسیده و در مدت سه سالی که از افتتاح آن می‌گذرد، فقط شاهد برگزاری چهار یا پنج بازی فوتبال تیم بعثت کرمانشاه و برگزاری یکی، دو دوره مسابقات زیبایی اسب بوده است و اگر به همین حال رها شود، یواش یواش تخریب می­شود. در نشستی که «ارسلان حسنی» مدیر کل اداره ورزش و جوانان کرمانشاه در مردادماه 1396 با اصحاب رسانه داشت، گفت: «این ورزشگا نباید به این زودی افتتاح می‌شد و اگر به آن رسیدگی نشود نابود می‌شود.» پس از گذشت چند ماه از این نشست خبری پیگیر اوضاع استادیوم شهدای 15خرداد کرمانشاه شدیم. «فرهمند سال‌افزون»، مسئول گروه نظارت فنی بر اماکن ورزشی اداره ورزش و جوانان کرمانشاه، در رابطه با اینکه این ورزشگاه پس از گذشت سه سال از افتتاح آن هنوز به بهره‌برداری نرسیده است می‌گوید: «با توجه به اینکه حدود بیست و سه میلیارد و هفتصد میلیون تومان برای این پروژه هزینه شده است، اما هنوز نواقص زیادی دارد. قرار شد ما این پروژه را به صورت قطعی تحویل بگیریم اما با توجه به بازدیدهای زیادی که با حضور شورای فنی استانداری داشتیم، اگر اشتباه نکنم حدود پنجاه و چهار مورد نقص در این پروژه دیدیم. چون بخشی از این نواقص تخصصی بود، هیات‌های فوتبال و دوومیدانی را که در بخشی از این پروژه تخصص دارند درگیر و بخشی از نواقص را اعلام کردیم. بعضی از آنها را دارند برطرف می‌کنند ولی متاسفانه بعضی از قسمت‌ها هنوز تکمیل نشده و برای تحویل قطعی آماده نیست و ما هم علی‌رغم اصرار زیاد، چون پروژه هنوز نواقصی دارد، آن را تحویل نگرفتیم و تا نواقص برطرف نشود تحویل نمی‌گیریم. با مسئولین مربوطه در این رابطه چندین بار صحبت کردیم و قرار است پس از دریافت اعتبارات لازم، این نواقص را برطرف کنند.» سال­افزون با اشاره به اینکه مجری پروژه‌های کلان کشور، شرکت توسعه و نگهداری اماکن ورزشی است، ادامه می‌دهد: «کارفرمای پروژه برای تکمیل این قسمت‌ها منتظر دریافت اعتباری حدود سه میلیارد و هشتصد میلیون تومان است که این اعتبار، قبلاً از طرف وزارت ورزش و جوانان در اختیار شرکت توسعه و نگهداری اماکن ورزشی قرار گرفته است و این شرکت پیمانکار پروژه‌ها را انتخاب و کارهای اجرایی پروژه را انجام می‌دهد و اداره ورزش و جوانان در تمام استان‌ها فقط بهره‌بردار این پروژه‌ها هستند؛ یعنی این پروژه تکمیل می‌شود و در اختیار اداره ورزش قرار می‌گیرد.» از او پرسیدیم که با گذشت این همه سال و صرف این همه هزینه چرا هنوز نواقص زیادی در پروژه ورزشگاه 15 خرداد وجود دارد؟ و نظارت پروژه بر عهده چه ارگانی است؟ او در پاسخ می‌گوید: «متاسفانه این نواقص مربوط به عدم اجرای درست توسط پیمانکار است و نظارت اصلی این پروژه با خود وزارت ورزش و جوانان است. چون این پروژه هم مشاور دارد. هم نماینده کارفرما دارد و هم ناظر منطقه که باید روند کار را گزارش بدهند و اداره ورزش فقط بهره‌بردار است.» سال‌افزون با اشاره به بحث عدم تخصیص به موقع منابع مالی که یکی از مهمترین دلایل تأخیر در بهره‌برداری پروژه‌های عمرانی است می‌گوید: «زمان مشخصی برای تکمیل و بهره‌برداری این پروژه تعیین نشده و همه اینها منوط به ابلاغ اعتبار و تخصیص منابع است. یکی از مهمترین دلایلی که کار این پروژه به طول انجامید این است که این پروژه سه تا پیمانکار داشته است. پیمانکارها به خاطر عدم تخصیص به موقع منابع که به وزارت ورزش و جوانان برمی‌گردد، خاتمه پروژه را اعلام می‌کردند. متاسفانه تخصیص اعتبارات در یک مقطعی کامل نبود و پیمانکار هم طبق شرایط عمومی پیمانی که وجود دارد، طبق قانون اگر از کارفرما طلبی داشته باشد و کارفرما نتواند طلبش را پرداخت کند، می‌تواند کار پروژه را قبل از اینکه تکمیل شده باشد، خاتمه دهد و 2 تا از پیمانکارهای این پروژه هم به همین دلیل قرارداد را خاتمه دادند.» در نشستی که مرداد ماه برگزار شد به مشکلات زیادی که گریبان این پروژه را گرفته است، اشاره شد که از آنها می‌توان به نقص در عایق‌بندی تاسیسات، پیست دوومیدانی، رختکن و محل تمرین ورزشکاران و مربیان و غیره اشاره کرد؛ سال‌افزون با اشاره به اینکه بخش‌هایی از این نواقص اصلاح شده‌اند می‌گوید: «بخش‌هایی مربوط به برش‌های دوومیدانی را اصلاح کرده‌اند. عایق‌بندی سکوی تماشاچیان مناسب نبود که مجدداً دارند روی آن کار می‌کنند. منتظریم که بارندگی شروع شود تا ببینیم نواقص برطرف شده است یا نه. متاسفانه سوناها هنوز تکمیل نشده‌اند. رختکن‌ها کامل نیستند چون قرار بود تجهیزات کامل برای رختکن‌ها در نظر گرفته شود که این امر محق نشده است. بخش‌هایی هم هست که متاسفانه طوری ساخته شده که برطرف کردن مشکلاتش سخت است.» او در رابطه با تخریب چمن استادیوم به خاطر برگزاری مسابقات زیبایی اسب ادامه می‌دهد: «یک بخش عمده خراب شدن چمن به برگزاری مسابقات زیبایی اسب برمی‌گردد اما به نظر من به عنوان یک کارشناس، اگر زیرسازی چمن مناسب بود این اتفاق نمی‌افتاد. یکی دیگر از دلایلی که چمن از بین رفته است، این است که در مقطعی که پیمانکار خاتمه کار داده بود، مجموعه رها شده بود و متاسفانه چمن به موقع آب نخورد و باعث شد که این چمن از بین برود. البته خوشبختانه داریم این چمن را بازسازی و احیا می‌کنیم. الان حدود چهل تا پنجاه درصد کار انجام شده و انشاالله در یکی دو ماه آینده که فصل کاشت بذر چمن است این کار را هم انجام می‌دهیم و چمن احیا می‌شود چون هزینه زیادی لازم ندارد.»
 او با اشاره به اینکه نگهداری از این مجموعه ماهانه حدود بیست تا سی میلیون تومان هزینه دارد می‌گوید: «برای حفظ و نگهداری یک مجموعه ورزشی پانزده هزار نفری، حدود 10 تا پانزده نفر نیرو لازم است. چه در بخش نگهبانی و حراست و چه در بخش تاسیسات؛ که متاسفانه با توجه به اینکه نیرو داریم این اجازه را به ما نمی‌دهند که این نیروها را به کار بگیریم چون سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی به دنبال کوچک کردن دولت است و افراد باید از طریق آزمون استخدامی جذب شوند و قوانین سختی برای استخدام هم وجود دارد. علاوه بر آن این نیروها باید تأمین اعتبار شوند. کار بیمه و حقوق و مزایایشان باید تأمین شود و بعد با آنها قرارداد بسته شود که مشکل خاصی هم برای اداره ورزش بوجود نیاید. ما در حال حاضر بخش‌هایی از رینگ مجموعه که به صورت موقت تحویل گرفته‌ایم را هم به سختی نگهداری می‌کنیم.» او در پاسخ به این سؤال که آیا در حال حاظر مجموعه به طور کامل بدون استفاده مانده است می‌گوید: «خیر. چند وقتی است که قسمت‌هایی از مجموعه احیا شده و سرپرست دارد. فضای زیر پله‌ها فضای مناسبی برای هیات‌های ورزشی است و تعدادی از هیات‌های ورزشی از جمله هیات کوهنوردی، هیات دوچرخه‌سواری و هیات انجمن‌های ورزشی در آنجا مستقر شده‌اند.
قرار است یک نماینده از طرف اداره ورزش و جوانان هم در آنجا مستقر شود که انشاالله با حضور هیات‌های ورزشی این مجموعه رونق بگیرد. الان نسبت به گذشته خیلی خوب شده است. یک پیست دوچرخه‌سواری توسط بخش خصوصی و با کمک هیات دوچرخه‌سواری آنجا احداث شده است.
 در آنجا کارتینگ هم فعال است و خیلی از هیات‌های ورزشی می‌توانند بیایند و از فضاهای خالی و جانبی آنجا، غیر از چمن به صورت رایگان استفاده کنند. به طور کلی استفاده از آن مجموعه برای عموم آزاد و رایگان و تایم آقایان و بانوان هم جدا و مشخص شده است.» پس از صحبت­هایی که شد، حال جای این سؤال در ذهن باقی می‌ماند که هدف از ساخت ورزشگاهی با این عظمت و صرف میلیاردها تومان پولی که به قول معروف بیت‌المال محسوب می‌شود چیست؟ توسعه ورزش و کمک به سلامت جامعه؟ اگر آری! پس چرا علی‌رغم نواقص بسیار زیادی که دارد افتتاح می‌شود بدون اینکه درباره آینده آن تفکری صورت بگیرد؟ اگر از این مسئله عبور کنیم در اکثر مواقع ساخت و افتتاح ناموقع پروژه‌هایی اینچنین به خاطر این است که فلان وزیر یا فلان مدیر می‌خواهد قبل از پایان یافتن دوره وزارت و مدیریتش افتتاح آن را در کارنامه کاری خود ثبت کند؛ بدون آنکه به نتیجه این کار فکر کند. این امر نشان از یک ضعف بزرگ دارد که متاسفانه امروزه بدجور گریبان جامعه ما را گرفته. آن ضعف بزرگ، ضعف بزرگ مدیریتی ا­ست!


دیدگاه‌ها(۰)