۱۳۹۶ يکشنبه ۱ بهمن
شماره‌های پیشین:
شماره ۳۰۴۵ - ۱۳۹۶ چهارشنبه ۶ دي
«شیرین » فراموش شده
راضيه حسني

پارک‌ها ازجمله تفرجگاه‌های شهری هستند که علاوه بر اینکه در زیباسازی شهر نقش مهمی دارند از معدود مکان‌های تفریحی هستند که مورداستفاده عموم مردم واقع می‌شوند. شهر کرمانشاه به‌عنوان یک کلان‌شهر دارای پارک‌های متعددی است که در میان آن‌ها پارک شیرین از موقعیت جغرافیایی و تاریخی خاصی برخوردار است. باآنکه پارک در قسمت مرکزی شهر واقع‌شده و دسترسی به آن برای شهروندان راحت است اما این پارک كمتر مورداستفاده مردم عادی قرار می‌گیرد و افراد کمی برای استراحت و تفریح به این مکان می‌روند.
پارک شیرین (تپه چغاسرخ) دارای قدمت تاریخی است به‌طوری‌که معروف است در زمان قاجار از بام این تپه، کرمانشاه را به تصویر می‌کشیدند اما سایه گذشته نه‌چندان نيك اين پارك، همچنان روی سر این پارک است. بر روی این تپه که به دلیل داشتن سنگ‌های سرخ‌ به چغاسرخ یا همان تپه‌ی قرمز معروف بوده است در زمان جواد شهرستانی استاندار و امان اله کیان شهردار وقت کرمانشاه در پیش از انقلاب، به پارک شیرین تبدیل شد. در آن زمان تپه چغاسرخ از شهرت مناسبی برخوردار نبود و باکمال تأسف باگذشت چندین سال و با پشت سر گذاشتن چندین شهردار و استاندار هنوز هم این وضعیت ادامه دارد و دید عموم مردم منفی است. ضلع غربی پارک که منتهی به محله زغال‌فروش‌ها می‌شود یکی از محله‌های قدیمی کرمانشاه قرار دارد. این قسمت دارای بافت فرسوده و قدیمی است. به سراغ برخی ساکنان اطراف پارک می‌رویم. از پیرمردی که کنار پیاده‌رو دکه کوچکی دارد در مورد پارک می‌پرسیم. او با تأسف سرش را تکان می‌دهد و می‌گوید که بیست سال است که در اینجا دکه دارد و هرسال از تعداد آدم‌هایی که به این پارک می‌آیند کاسته می‌شود. از او دلیل این موضوع را می‌پرسیم جوابی برای این سؤال ندارد. از پلکان‌های پارک بالا می‌رویم معدود افرادی تک یا دونفره روی پلکان‌ها نشسته‌اند. در قسمت فوقانی پارک تعدادی وسایل بازی کودکان نصب‌شده و چند کودک همراه خانواده‌هایشان آنجا مشغول بازی هستند از آقای جوانی که همراه همسر و فرزندانش به پارک آمده در خصوص چرایی انتخاب این محل پرسیدیم که جواب داد: «من بچه همین محل هستم و بچه‌هایم را برای بازی به اینجا می‌آورم.» از او پرسیدیم که آیا از وضعیت پارک راضی است که گفت: «نه پارک بی‌نهایت کثیفه! بشش رسیدگی نمکنن! فضای سبزش از بین رفته! شبا جای افراد معتاد و اراذل و اوباشه! خانواده‌ها جرأت نمکنن برای تفریح به این پارک بیان.»
کنار وسایل اسباب‌بازی کودکان یک دکه دیگر است. مردی جوان با ریشی بلند در آنجا فلافل می‌فروخت از او در مورد وضعیت پارک و تعداد افرادی که روزانه به پارک می‌آیند سؤال پرسیدیم که گفت: «پارک ظاهر خوبی نداره. اطرافش جاهای مناسبی نیس. این پارک یکی از نمادهای این شهره. مردم روزبه‌روز کمتر به این پارک میان. مشکل دیگه اینه بشش نمی رسن. وقتی این پله ها را درست کردن درختا رو قطع کردند؛ و بعدش دیگه بشش نرسیدن. بعد از غروب تعداد افراد معتاد اینجا زیاد هست ولی از وقتی‌که نورافکنی زیاد شده تعداد معتادها کم شده است.»او هم ضمت تائید صحبت‌های مرد دکه‌دار پایین پارک ادامه داد: «نزدیک ده سالی هست که اینجا هستم. مردم به اینجا نمیان چون مشکل امنیت داره. اینجا مثل پارک کوهستان کیوسک نگهبانی نداره و پلیس نیس. سرویس بهداشتی اینجا خوب نیس؛ و از زمان قبل انقلاب تا حالا تغییر نکرده. این پارک زیر نظر شهرداری منطقه چهاره قبلاً منطقه دو بود. قبلاً پارک قشنگ‌تر بود. آب‌رسانی را قطع کردن و درختان و چمن‌ها را آتش زدن. پارک کثیف هس و هیچ امکانات تفریحی وجود نداره. قرار بود آن بالا هتل بزنن. بعد پشیمان شدن. بافت اطراف پارک فرسوده س. چند میلیارد خرج پارک گل‌ها کردن ولی هیچ‌کس آنجا نمیره. ولی اینجا وسط شهره و از هر طرف نگاه کنی شهر را می‌توانی ببینی. ولی کسی پولی اینجا خرج نمکنه. قبلاً اینجا فقط یک نگهبان داشت اما الآن دوتا داره.»
آقای پور گودرزی مدیر فضای سبز شهرداری منطقه 4 در مورد پارک شیرین و مشکلات آن به شرق گفت: «قسمت فوقانی پارک در اطراف پرچم به مساحت تقریبی دو هزار مترمربع که تنها نقطه‌ای از پارک بود که هنوز تجهیز و آماده‌سازی نشده بود طی تابستان سال جاری تجهیز شد؛ و فضای سبز آن احیا گردید و مبلمان شهری نصب شد و کار مرمت و بازسازی ابنیه آن‌هم انجام‌شده است.»
پورگودرزی ضمن پذیرش اینکه درگذشته چندان به این پارک بهاداده نشده است گفت: «درگذشته مشکلات پارک زیاد بود. تا دو سال پیش پارک زیر نظر شهرداری منطقه 2 بود اما از زمانی که مدیریت پارک به شهرداری منطقه 4 واگذارشده این روند تغییر کرده است. زمانی که پارک زیر نظر شهرداری منطقه 2 بود به دلیل کمبود بودجه و سایر مشکلات به پارک رسیدگی نمی‌شد.» پورگودرزی در ادامه گفت: «در آن زمان پارک فاقد ساختار تفرجی لازم بود و در شرایط حداقلی به لحاظ کیفی نگه‌داری می‌شد. بعد از تحویل به شهرداری منطقه 4 زمینه احداث چمن و پلکان جدید مهیا شد؛ و در قسمت جنگلی و شیب‌دار درختکاری صورت گرفت. همچنین شبکه فاضلاب و سرویس بهداشتی آن بهینه‌سازی شد. وسایل بازی کودکان، کف‌پوش و وسایل بدن‌سازی ورزشی جدید نصب شد. ازآنجایی‌که پارک فاقد آب است همچنین در نظر گرفته‌شده که سالی 60 میلیون تومان شهرداری بابت حمل آب با تانکر سیار از چاه میدان آزادگان بپردازد.»
پور گودرزی در مورد ناامنی پارک گفت: «ساختار اجتماعی نواحی اطراف پارک طوری است که مشکلات امنیتی ایجاد می‌کند. محله‌های اطراف پارک و بافت فرسوده آن‌ها باعث جذب اراذل‌واوباش و معتادان می‌شود. بدیهی است که از بین بردن این مشکل بر عهده شهرداری نیست. شهرداری با یک نگهبان نمی‌تواند امنیت برقرار کند و منطقه‌ای به بزرگی پارک شیرین که 125 هزار مترمربع وسعت دارد باید به‌وسیله نیروی انتظامی امنیتش تأمین شود. ما تنها کاری که می‌توانستیم بکنیم این بود که سیستم روشنایی پارک را بیشتر کردیم و این خود باعث شد معتادان و اراذل‌واوباش کمتری شب‌ها به پارک بیایند.»پورگودرزی در مورد آینده پارک و اینکه چه طرح‌هایی برای آن در نظر دارند گفت: «در حال حاضر سازمان سرمایه‌گذاری و مشارکت شهرداری طی برگزاری تشریفات لازم و با استفاده ازنظر مشاوران ذی‌صلاح در حال تهیه بسته عملیاتی جهت ایجاد فضای جاذب برای بازدیدکنندگان است؛ که این از طریق دخالت بخش خصوصی است. این مسئله درگذشته هم مطرح بوده ولی براثر تغییر تحولات در شهرداری و جابه‌جایی مدیران تاکنون انجام‌نشده است.»به‌طور حتم براي بهبود اوضاع پارك، مردم بايد ديد خود را نسبت به پارك شيرين تغيير دهند و گذشته‌اش را به فراموشي بسپارند و این کار میسر نمی‌شود مگر اینکه مسئولين رسيدگي بيشتري نسبت به پارک و توسعه آن به‌عنوان یک مرکز گردشگری داشته باشند. پارک شیرین یکی از پارک‌های منحصربه‌فرد در استان کرمانشاه است که بر روی تپه‌ای با سنگ‌های رسوبی بسیار کهن و زیبا در منطقه مرکزی شهر قرارگرفته است. این پارک یکی از پارک‌های قدیمی است و با مناظری بسیار سرسبز و درختانی بسیار بدیع در وسعتی بالغ‌بر ۱۰ هکتار واقع‌شده است. وجود یادمان شهدا و موزه جنگ تحمیلی در این منطقه، از دیگر جاذبه‌های پارک شیرین است. در محل ورودی پارک شیرین، مجسمه و تندیس زنی تبر به دست قرار دارد. این مجسمه متعلق به خانم فرنگیس حیدرپور متولد سال ۱۳۴۱ دریکی از روستاهای گیلانغرب استان کرمانشاه است که در جریان جنگ تحمیلی با رشادت و شجاعت خود با تبری که در دستانش داشت ۲ نفر از عراقی‌ها را به اسارت درآورد که براثر آن به شیر زن ایران شهرت یافت.


دیدگاه‌ها(۰)